Prymat Piotra – mega oszustwo

Perykopa proklamacji Piotra na „skałę“ w 16 rozdziale Ewangelii Mateusza, 16:16c-19, jest największym religijnym oszustwem w dziejach ludzkości, w które uwierzło wiele narodów.

Jeżeli Ewangelia Boża oraz Mesjasz, przewidziany jako duchowa „skała“ Kościoła Bożego Nowego Przymierza posiada głębokie korzenie w mesjańskich proroctwach, o tyle proklamacja apostoła Szymona Piotra na „skałę“ Kościoła Bożego nie ma w Piśmie Świętym żadnego potwierdzenia. Oprócz greckiej wersji Ewangelii Mateusza, napisanej na przełomie IV/V wieku, nie ma w NT żadnego potwierdzenia prymatu Piotra w kościele Nowego Przymierza. To potwierdzją ewangeliści: Marek, Łukasz oraz Jan, którzy o nominacji Szymona Piotra, rzekomo dokonanej przez Jezusa, nie raczyli ani jednym słowem napomknąć. Proklamacja Szymona Piotra na „skałę“ kościoła znajdujduje się tylko w greckiej wersji Ewangelii Mateusza, która została spreparowana przez kościelnego fałszerza z polecenia władzy zwierzchniej w IV wieku n.e.

Dowody wewnętrzne z Pisma Świętego   W Chrystusowej  wspólnocie sprawowane były różne służebne funkcje potrzebne do rozwoju Kościoła Bożego (1Kor 12:1-7) i Pismo Święte wszystkie te funkcje wyszczególnia, natomiast o urzędzie „skały“ czyli prymacie Piotra w kościele Bożym, natchnieni autorzy Nowego Testamentu milczą:

On to również ustanowił jednych apostołami, drugich prorokami, innych ewangelistami, a jeszcze innych duszpasterzami i nauczycielami. Wszystko zaś po to, aby lud wierny mógł lepiej wypełniać swoją posługę i przyczyniać się do budowania Ciała Chrystusowego, (List do Efezjan 4:11-12, Biblia Warszawsko-Praska)

Łukasz autor Dzejów Apostolskich opisuje dzieje i rozwój apostolskiego Kościoła na przestrzeni około 40-tu lat, lecz o desygnowaniu przez Jezusa Szymona Piotra na „skałę“ w kościele, Łukasz nic nie mówi. Działalność misyjna Szymona Piotra w apostolskim kościele została przez Łukasza skrupulatnie opisana, lecz o jego przywództwie i przewodniej roli w kościele oraz o sprawowaniu przez Szymona Piotra rzekomego biskupstwa w Rzymie, Łukasz nie raczył ani jednym słowem wspomnieć. Nie mógłby Łukasz pominąć tak ważnego dla ówczesnego kościoła faktu, jakim byłoby przybycie do Rzymu Chrystusowego apostoła i sprawowanie przez niego w stolicy cesarstwa biskupiego urzędu.

Łukasz opisał trzy wyprawy misyjne apostoła Pawła, lecz o tak ważnym dla apostolskiego kościoła fakcie, założenia w Rzymie chrześcijańskiej gminy oraz sprawowania w niej przez Szymona Piotra biskupstwa, Łukasz milczy.

Mając na uwadze z jaką radością Łukasz pisze w księdze Dziajów Apostolskich o każdym sukcesie misyjnym apostłów, dziwić musi, że o sprawowaniu rzekomego biskupstwa w stolicy cesarsta rzymskiego przez Szymona Piotra, nie raczył ani jednym słowem wspomnieć. Jeżeli, jak katoliccy historycy twierdzą, że Szymon (Piotr) rzekomo już 15 lat przed przybyciem do Rzymu Pawła, założył chrzścijańską gminę, to dlaczego Łukasz ten wyśmienity historyk apostolskiego kościoła o tym nic nie mówi?

Jeżeli desygnacja Piotra na urząd najwyższego biskupa w Kościele Bożym, i jego prymat, jest rzekomo postanowieniem Jezusa, to dlaczego ani Łukasz, ani ewangeliści, ani apostoł Paweł, o sprawowaniu przez Piotra prymatu w kościele, nic nie mówią? Istnieje w Pismie Świętym szereg faktów dotyczących Szymona Piotra, które z całą pewnością ten rzymskokatolicki mit, o sprawowaniu przez Szymona Piotra przewodniej roli w apostolskim kościele obalają.

Łukasz opisuje, obok pozytywnych cech Szymona, niektóre jego przekonania niezgodne z nauką Jezusa. Szymon na początku swojego apostolstwa, nie mógł się wyzbyć swego uprzedzenia do ludzi wyznających religię pogańską. Bóg objawił Szymonowi, aby żadnego człowieka nie uważał z nieczystego (Dzieje Ap. 10:28). Lecz pomimo tego objawienia, Szymon Piotr  nadal postępował wobec braci pogan dwulicowo, co spowodowało, że utworzyła się stronnicza frakcaja popierająca poglądy Piotra (1 list do Koryntian 3:21-23). To postępowanie Piotra groziło rozłamem kościoła i groziło powstaniem konfliktu pomiędzy braćmi pochodzących z pogan, a braćmi pochodzących z Żydów. O niewłaściwym postępowaniu Piotra dowiedział się Paweł, który był zmuszony udzielić Piotrowi ostrej nagany:

A gdy przyszedł Piotr do Antyjochii, sprzeciwiłem się mu w twarz; i był godzien nagany. Albowiem przedtem, niż przyszli niektórzy od Jakóba, wespół z poganami jadał; a gdy ci przyszli, schraniał się i odłączał, bojąc się tych, którzy byli z obrzezania. A wespół z nim obłudnie się obchodzili i drudzy Żydzi, tak że i Barnabasz uwiedziony był tą ich obłudą. Ale gdym obaczył, iż nie prosto chodzą w prawdzie Ewangielii, rzekłem Piotrowi przed wszystkimi: Ponieważ ty, będąc Żydem, [ nie żyjesz po żydowsku] czemuż pogan przymuszasz po żydowsku żyć?  (List do Galatów. 2:11-14)

To dwulicowe zachowanie Szymona Piotra w pełni ukazuje jego charakterystyczną niestabilność, co nie dyskredytuje go, jako Chrystusowego apostoła, ponieważ Piotr był jednym z zasłużonych apostołów, który dla rozgłoszenia Ewangelii Chrystusowej uczynił bardzo wiele. Ujemne fakty o Szymonie Piotrze zostały przywołane, by ukazać, że Szymon Piotr nie pełnił w Kościele Bożym roli „Skały”, która o wszystkim decydowała.

Paweł apostoł pogan   Paweł kierował się zasadą, aby głosić Ewangelię tam, gdzie imię Chrystusa nie było jeższe znane, aby nie posądzono go, że buduje na fundamencie, który położył już ktoś inny:

Szczyciłem się też zawsze tym, że głosiłem Dobrą Nowinę tam, gdzie jeszcze wcale nie słyszano o Chrystusie. W ten sposób wystrzegałem, żeby nie budować na fundamentach, które położył już ktoś inny, (List do Rzymian 15:20, BWP)

Ta honorowa zasada Pawła wyklucza twierdzenie katolickiego Kościoła, że Piotr sprawował urząd biskupa w Rzymie i głosił tam ewangelię, już kilka lat przed przybyciem do Rzymu Pawła. Czy Paweł kłamał, gdy pisał, że został ustanowiony sługą Chrystusa i apostołem pogan?

Dzięki niej jestem z urzędu sługą Chrystusa Jezusa wobec pogan sprawującym świętą czynność głoszenia Ewangelii Bożej po to, by poganie stali się ofiarą Bogu przyjemną, uświęconą Duchem Świętym. (List do Rzymian 15:16 BT)

Z listu Pawła do Galatów dowiadujemy się, że Chrystus Pan powierzył Szymonowi głoszenie Ewangelii pomiędzy obrzezanymi, czyli wpośród Żydów (List do Galatów 2:7-8), natomiast Paweł został przez Jezusa posłany do Rzymu:

„A drugiej nocy stanąwszy przy nim Pan, rzekł: Bądź dobrego serca, Pawle! albowiem jakoś o mnie świadczył w Jeruzalemie, tak musisz świadczyć i w Rzymie.” (Dzieje Ap. 23:11, BG)

Kolejnym dowodem tego, że Szymon Piotr nie był biskupem kościoła w Rzymie, jest list apostoła Pawła do judeochrześcijańskiej gminy w Rzymie, w którym Paweł pisze, że wielokrotnie chciał przybyć do braci w Rzymie i wzmocnić ich wiarę w Chrystusa:

A nie chcę, bracia, abyście nie wiedzieli, że często zamierzałem przybyć do was, aby i wśród was, podobnie jak wśród innych narodów, zebrać jakiś plon, lecz aż do tej chwili miałem przeszkody. Jestem dłużnikiem Greków i nie Greków, mądrych i niemądrych. Tak więc, jeśli o mnie idzie, gotów jestem zwiastować ewangelię i wam w Rzymie. (List do Rzymian 1:13-15, BW)

Powyższy tekst jest dowodem, że Szymon Piotr nie zwiastował Ewangelii Chrystusowej w Rzymie ani przed Pawłem, ani też później.

Duchowa „skała“ Kościoła na Syjonie  Kościół rzymskokatolicki twierdzi, że Piotr został przez Jezusa ustanowiony « skałą » kościoła i tym zaprzecza nauce Pisma Świętego, oraz mesjańskim proroctwom, które przepowiadały, że „skałą” na której będzie zbudowana duchowa świątynia Nowego Testamentu, będzie Mesjasz:

„Przeto tak mówi Jahwe Pan: „Oto Ja kładę na Syjonie kamień: kamień dobrany, węgielny cenny do fundamentow założony, Kto uwierzy nie potknie się” (Ks. Izajasza 28:16, BT)

Szymon Piotr nic nie wie o tym, że Pan Jezus jego ustanowił głową wszystkich apostołów oraz   „skałą” Kościoła Bożego, lecz Szymon w swoich listach wskazuje na Jezusa, jako opokę kościoła Nowego Przymierza:

To bowiem zawiera się w Piśmie: Oto kładę na Syjonie kamień węgielny, wybrany, drogocenny, a kto wierzy w niego, na pewno nie zostanie zawiedziony. Wam zatem, którzy wierzycie, cześć! Dla tych zaś, co nie wierzą, właśnie ten kamień, który odrzucili budowniczowie, stał się głowicą węgła (1 list Piotra 2,6-7, BT).

Nie uznawał Szymon siebie samego za opokę oraz skałę kościoła, lecz w dniu Zielonych Świąt, przemawiając do wielkiej rzeszy pielgrzymów, przybyłych ze wszystkich stron świata, dowodził, że kamieniem, czyli skałą odrzuconą przez Żydów, nie jest on sam, lecz jest nią Chrystus:

On jest kamieniem, odrzuconym przez was budujących, tym, który stał się głowicą węgła. (Dzieje Ap. 4:11)

Apostoł Paweł był bardzo zasłużonym budowniczym Kościoła Bożego, (1Kor 3:10), lecz Pawłowi o prymacie Piotra nic nie jest wiadomo. Paweł napisał wiele listów do chrześcijańskich gmin, lecz nigdzie ani jednym słowem nie wspomina, że Pan Jezus Piotra ustanowił  opoką w Kościele Boga żywego:

„Fundamentu bowiem nikt nie może położyć innego, jak ten, który jest położony, a którym jest Jezus Chrystus  (1 List do Koryntian  3:11, BT)

Pomimo, że Paweł przemierzył imperium Rzymu wzdłuż i wszerz, i głosił Ewangelię ludom pogańskim, zakładając wiele chrześcijańskich gmin, (List do Rzymian 15:18-19), lecz żadnej gminy nie poinformował, że Piotr został przez Jezusa ustanowiony skałą chrześcijańskiego kościoła w Rzymie

A więc nie jesteście już obcymi i przychodniami, ale jesteście współobywatelami świętych i domownikami Boga – zbudowani na fundamencie apostołów i proroków, gdzie kamieniem węgielnym jest sam Chrystus Jezus. (List do Efezjan  2:19-20, BT).

Sam apostoł Szymon Piotr w swoim pierwszym liście definitywnie rozwiewa wszelkie wątpliwości, w którym poleca, aby bracia chrześcijanie swoją wiarę budowali na żywej skale , którą jest zmartwychwstały Chrystus.

Zbliżając się do Tego, który jest żywym kamieniem, odrzuconym wprawdzie przez ludzi, ale u Boga wybranym i drogocennym, (1 List Piotra 2:4)

Ewangelista Marek nie wie nic o proklamacji Piotra  Prawdomówny świadek Pana Jezusa Marek, wspomina o rozmowie Pana Jezusa w Cezarii Filipowej, i o tym, że Szymon Piotr był przekonany, że Pan Jezus jest Mesjaszem. (Ew. Marka 8:27-30). Natomiast o rzekomej nominacji Szymona Piotra na opokę Kościoła Bożego, Marek milczy. Jeżeli Marek trzy zdania puźniej pisze, że Pan Jezus zgromił Piotra za jego przyziemność i krótkowzroczność (Mk. 8:33), to jak mógł Marek nie wspomnieć i nie zanotować tak ważnego faktu, że Chrystus Pan rzekomo Szymona ustanowił „skałą“ kościoła oraz udzielił mu władzy sądzenia i odpuszczania grzechów, i że ten sąd i postanowienia Szymona Piotra, będę obowiązywały i skutkowały nawet w niebie?

Wymowne jest także to, że gdy Pan Jezus objawił uczniom oraz Piotrowi, w Cezarii Filipowej, że zostanie zabity, ale po trzech dniach zmartwychwstanie (Ew. Marka 8:31, BT), to tenże Piotr, po tej rzekomej proklamacji na „skałą“ Kościoła Bożego nie bardzo w to wierzył, że Jezus zmartwychwstanie i wyjdzie z grobu:

A Piotr wziął Go na bok i począł robić Mu wyrzuty: Panie, niech Cię Bóg broni! Nie przyjdzie to nigdy na Ciebie. (Mat 16:22), “… Wtedy Piotr wziął Go na bok i zaczął Go upominać. (Ew. Marka  8:32)

Szymon Piotr, jako apostoł Jezusa, nie był na początku swego apostolstwa zbyt pojętnym uczniem. Próba odwiedzenia Jezusa od wypełnienia mesjańskiego dzieła, zleconego Jezusowi przez Ojca (Ew. Jana 3.17), ukazuje, że Szymon Piotr nie rozumiał jeszcze, po co i do jakiego dzieła Jezus został zrodzony na świat. Piotr, namawiając Jezusa, aby odstąpił od wypełnienia zbawczej misji, stał się przez chwilę narzędziem Szatana, aby odwieść Jezusa od zamiaru wybawienia rodzaju ludzkiego, zleconego mu przez Ojca.

Lecz On odwrócił się i rzekł do Piotra: Zejdź Mi z oczu, szatanie! Jesteś Mi zawadą, bo nie myślisz o tym, co Boże, ale o tym, co ludzkie. (Ew. Mateusza 16:23, BT)

Jeżeli Szymon Piotr został przez Jezusa rzekomo kilka zdań wcześniej wyróżniony prerogatywą prymatu w Kościele Bożym, to jak mógł Pan Jezus po zaledwie trzech zdaniach, nazywać Piotra  Szatanem?

Lecz On obrócił się i patrząc na swych uczniów, zgromił Piotra słowami: Zejdź Mi z oczu, szatanie, bo nie myślisz o tym, co Boże, ale o tym, co ludzkie. (Ew. Marka 8:33)

Wiemy, że Szymon Piotr swoim temperamentem wyróżniał się od innych uczniów Pana Jezusa, lecz ta cecha absolutnie nie predysponuje go automatycznie do sprawowania prymatu w Kościele Bożym, jak interpretują to egzegeci katoliccy, ponieważ Bóg na „skałę“ oraz „opokę“ swojego kościoła, już przed wiekami przewidział przepowiedzianego przez proroków Mesjasza:

Przeto tak mówi Jahwe Pan: Oto Ja kładę na Syjonie kamień, kamień dobrany, węgielny, cenny, do fundamentów założony. Kto wierzy, nie potknie się. (Ks. Izajasza 28:16, BT/II)

Świadectwo Mateusza o „skale“ kościoła Bożego  Jak wiadomo Mateusz był Żydem i pisał ewangelię w języku aramejskim i nie można absolutnie Mateuszowi przypisać, że on jest autorem tekstu o proklamacji Piotra, ponieważ Mateusz doskonale znał przepowiednie mesjańskie, że kamieniem i skałą, na której miał być zbudowany Kościół Boży Nowego Przymierza, będzie Mesjasz, jest zatem proklamacja Szymona Piotra w 16. rozdziale Ewangelii Mateusza obcym wtrętem nie mającego w apostolskich pismach dalszego potwierdzenia. Nie sprzeniewierzył się apostoł Mateusz swojemu przekonaniu i nagle skądinąd napisać, że opoką i skałą kościoła jest Szymon Piotr. Spośród wszystkich ewangelistów Mateusz najczęściej cytuje mesjańskie przepowiednie, a najsłynniejszą z nich jest – Mt 21:42, co definitywnie wyklucza, że Mateusz jest autorem frazy (Mat 16:18), o proklamacji Szymona Piotra na skałę w Kościele Bożym. Egzegeci twierdzą, że Ewangelia Marka służyła Mateuszowi za podstawę i wzór do napisania swojej ewangelii. Jeżeli Mateusz wzorował się na Ewangelii Marka, który nic o proklamcji Szymona nie mówi, zatem skąd pochodzi ten tekst i kto jest autorem tej rzekomej proklamacji Szymona Piotra, na „skałę“ kościoła? Opierając się na relacji Mateusza, należałoby zrzucić Jezusowi niekonsekwencję w nauczaniu, ponieważ w 16 rozdziale rzekomo proklamuje Szymona na skałę kościoła, natomiast w 21 rozdziale Jezus grozi Żydom, że zabrane im będzie Królestwo Boże, jeżeli nie uwierzą, że on Jezus, jest Mesjaszem i „skałą“ Kościoła Bożego, przepowiedzianą przez Pismo:

Jezus im rzekł: Czy nigdy nie czytaliście w Piśmie: Właśnie ten kamień, który odrzucili budujący, stał się głowicą węgła. Pan to sprawił, i jest cudem w naszych oczach. Dlatego powiadam wam: Królestwo Boże będzie wam zabrane, a dane narodowi, który wyda jego owoce. (Ew. Mateusza 21:42-43, BT)

Powyższe słowa Jezusa definitywnie demaskują frazę (16:18), jako fałszerstwo, dokonane na potrzeby panującej religii, przez kościelnego skrybę.

Nikomu nie mówcie ?  Jeżeli Kościół Boży miał być zbudowany na Szymonie Piotrze, i nie miał być przez bramy piekelne zwyciężony, oraz to, że Szymon Piotr otrzymał klucze do Królestwa Bożego oraz władzę odpuszczenia grzechów, sięgającą aż do samego nieba, to dlaczego Jezus nie kończy tej proklamacji słowami: „a nikomu nie mówcie że Szymon Piotr jest „skałą“, lecz ten dialog z Szymonem Piotrem oraz uczniami, Jezus kończy zupełnie nielogicznie, zabraniając uczniom, aby nikomu nie mówili, że on (Jezus)  jest Mesjaszem?

Wtedy surowo zabronił uczniom, aby nikomu nie mówili, że On jest Mesjaszem. (Ew. Mateusza  16:20)

„Ewangelia“ zamówiona przez cesarza oraz papieża (Ew. Mateusza 16:16c-19)  Ponieważ żaden natchniony autor Nowego Testamentu, o proklamcji Piotra na „skałę“ ani jednym słowem nie wspomniał, oprócz 16. rozdziału Ewangelii Mateusza, wzbudza to poważne wątpliwości uczonych, co do autentyczności tej perykopy w greckiej wersji ewangelii Mateusza (16:16c – 19). Mając na uwadze, jak doniosłe znaczenie, miałaby taka nominacja Szymona Piotra, dla chrześcijańskiego kościoła, dziwić musi fakt, że nie została ona przez żadnego natchnionego autora w Nowym Testamencie potwierdzona. Wobec tego, że nie przetrwał żaden manuskrypt w języku aramejskim, zawierający frazę (Mat 16:16c -19), i wszystkie rękopisy praewangelii Mateusza w języku aramejskim, co do jednej, jakimś dziwnym zbiegiem okoliczności zostały „zagubione“, lub uległy zniszczeniu, ponieważ zostały napisane rzekomo  na „nietrwałym“ pergaminie, jak twierdzą  egzegeci. Brak manuskryptów ewangelii Mateusza, pochodzących z przed okresu nicejskiego (325), zawierających perykopę prymatu Piotra dowodzi, że proklamacja w nowej greckiej wersji ewangelii jest interpolacją dokonaną przez kościelnego skrybę, z polecenia władzy zwierzchniej w Imperium Romanum. Fakty podważające autentyczność proklamacji znajdujące się w ewangelii Mateusza są przytłaczające i niezależni od Rzymu egzegeci nie uznawają pism św. Hieronima za wiarygodne, z powodu jego służalczej uległości cesarzowi oraz papieżowi, których derektywy św. Hieronim spełniał.

Święty Hieronim redagując nową ewangelię Mateusza dokonał licznych przeróbek w jej tekstach, o czym dowiadujemy się z korespondencji św. Hieronima do papieża Damazego I. * Większość uczonych przypisuje zredagowanie greckiej wersji ewangelii Mateusza św. Hieronimowi, będącemu znakomitym znawcą greckiego języka.

O procederze ingerowania w tekst Pisma Świętego i ścisłej współpracy św. Hieronima z papieżem Damazym I, dowiadujemy się także z korespondencji, pomiędzy św. Hieronimem a św. Augustynem**

Zdaniem wielu wybitnych egzegetów fraza proklamacji Piotra w 16. rozdziale ewangelii Mateusza, jest obcym wtrętem, całkowicie niespójnym z nauką Pisma, co jest dowodem, że  dokonano bezczelnego fałszerstwa, z polecenia cesarza Teodozjusza Wielkiego I. oraz papieża Damazego I. (305-384).

* (Łaciński tekst korespondencji Hieronima do papieża Damazego I. cytuje w swoim dziele:

  1. P. Migne, Patroogiae cursus completus, series Graeca (MPG) 29, Sp. 525 ff.)

* * (Wikipedia, Hieronim ze Strydonu p.3)

Przechrzczenie Szymona syna Jony na Piotra   Według tekstu zapisanego w Ewangelii Jana, Pan Jezus przechrzcił rzekomo Szymona i nadał mu nowe imię „Piotr“

I przyprowadził go do Jezusa. A Jezus wejrzawszy na niego rzekł: Ty jesteś Szymon, syn Jana, ty będziesz nazywał się Kefas – to znaczy: Piotr. (Ew. Jana 1:42,BT)

Ta nieuzasadniona zamiana Szymonowi imienia, nie tylko jest niedorzeczna, lecz jest dowodem fałszerstwa, ponieważ w tym czasie imię „Piotr“, nie było jeszcze w Grecji ani w Palestynie znane. Natomiast jego aramejska forma „Kefas“ też nie była jeszcze w Palestynie w użyciu, co potwierdza fakt, że imiona: „Piotr“ oraz „Andrzej“ nie występują w starych manuskryptach, powstałych przed IV wiekiem n.e. Gdy „Andrzej“ zaprowadził swojego brata Szymona do Jezusa, to brat Andrzeja nosił imię: „Szymon syn Jona“, które było zapisane w rodzinnej genealogii i ten wpis do rodzinnej genealogii nie dopuszczał żadnej korektury. Nie miał więc Jezus żadnego uzasadnionego powodu zmieniać Szymonowi jego imienia. Twierdzenie egzegetów, że powodem przechrzczenia był plan Jezusa proklamować Piotra na „skałę“ kościoła, co miała potwierdzać alegoryczna gra słów, Piotr/petra = skała. Ten argument jest bezczelnym kłamstwem i jest sprzeczny z mesjańskimi przepowiedniami, które to przechrzczenie Szymona, demaskują jako manipulację, ponieważ Pan Jezus , który szanował proroctwa i zawsze mówił: „aby się wypełniło Pismo“ nie mógł działać wbrew proroctwom, które przepowiadały, że „skałą“ kościoła Bożego będzie oczekiwany Mesjasz: (Psalm 118:22; Izaj. 8:14; Ew. Mateusza 21;42; Ew. Marka 12;10; Ew. Łukasza 20:17; Dzieje Ap. 4:11; List do Rzymian 9:33; 1 List Piotra 2: 6-7). Przechrzczenie Szymona na Piotra, zapisane w greckiej wersji ewangelii Jana jest manipulacją, która była ważna i miała znaczenie tylko dla kościelnego fałszerza, który nazwał Szymona skałą, co ma się kojarzyć z proklamacją, którą fałszerz sfabrykował w perykopie ewangelii Mateusza 16:13-20. Że przechrzczenie Szymona przez Jezusa na Piotra jest manipulacją, potwierdza fakt, że Jezus, nigdy nie nazwał Szymona „Piotrem“, lecz zawsze nazywa go Szymonem synem Jona (Mt. 16:17; Mt. 17:25-26; Mk.14:37; Łuk 7:40; Łk. 22:31.34; J. 21:16-17).

Zredagowanie proklamacji Piotra przez kościelnego fałszerza  W starosyryjskich rękopisach, pochodzących z II/III n.e. nie można odnaleźć frazy, z Mateusza 16:16c -19, będącą dialogiem Jezusa z uczniami w okolicy Cezarii Filipowej, lecz jest to dialog zmanipulowany, którego wątki pochodzą z siedemnastego rozdziału, opisującego pobyt Jezusa z uczniami na Górze Przemienienia. Kościelny fałszerz wyrwał niektóre wątki z relacji pobytu Jezusa z uczniami na Górze Przemienienia i przeniósł je do zdarzenia relcjonującego dialog Jezusa z uczniami w okolicy Cezarii Filipowej:

Jezus zapytał ich: A wy za kogo Mnie uważacie? Odpowiedział Szymon Piotr: Ty jesteś Mesjasz, [ Syn Boga żywego] (Ew. Mateusza 16: 15-16)

Manipulant do słów Szymona „Ty jesteś Mesjasz“ dołączył przydawkę (on) “Syn Boga żywego”, lecz o tym, że Jezus jest „Synem Boga żywego“ Szymon Piotr dowiedział się dopiero na świętej górze, gdzie ujrzał chwałę i przemienienie Jezusa, (Ew. Marka 9:3; Ew. Łukasza 9:29). Szymon Piotr oraz jego towarzysze byli naocznymi świadkami wywyższenia Jezusa i dane im było słyszeć głos Ojca niebieskiego, który zapewnił swego umiłowanegon Syna, że pomimo cierpień, jakich dozna od arzykapłanów i nauczonych w Piśmie, to śmierć i grób nie będą mogły go przemóc. (Ew. Marka 10:33-34). Ojciec niebieski zapewnił swego Syna, że Szatan nie będzie mógł Jezusa w grobie zatrzymać, pomieważ zmartwychwstanie:

A gdy zstępowali z góry, przykazał im Jezus, mówiąc: Nikomu nie powiadajcie tego widzenia, aż Syn człowieczy zmartwychwstanie. (Ew. Mateusza 17:9).

O tym , że Jezusjest „Synem Boga żywego“ Szymon Piotr przekonał się dopiero po doświadczeniu, jakie przeżył na świętej Górze, co potwierdza ewangelista Marek, który relacjonuje pobyt Jezusa z uczniami w Cezarei Filipowej, lecz o przydawce: „Syn Boga żywego“ nic mu nie jest wiadomo, (Ew. Marka 8:29-30). Fraza 16:16c -17, nie jest integralną częścią szesnastego rozdziału Ewangelii Mateusza, lecz te słowa są końcowym dialogem Jezusa z Szymonem Piotrem, i uczniami, po zejściu z Góry Przemienienia, (Ew. Mateusza 17:5-6; Ew. Marka 9:9). Świadkami rozmowy Jezusa z Szymonem Piotrem w pobliżu Cezarii Filipowej byli wszyscy uczniowie, jak relacjonuje Mateusz: a wy za kogo mnie uważacie? “. Na pytanie Jezusa, w Cezarei Filipowej Szymon Piotr powiedział: „Ty jesteś Mesjasz“. Wobec tego nasuwa się bardzo ważne pytanie, dlaczego autor tego dialogu (?) nagle skądinąd zmienia orzeczenie oraz podmiot tej narracji? a posługując się obłudnie ustami Jezusa, prerogatywy zapewnione przez Ojca Jezusowi na świętej górze, przypisuje bez żadnego uzasadnienia Szymonowi Piotrowi? „Otóż i Ja tobie powiadam: Ty jesteś Piotr [czyli Skała], i na tej Skale zbuduję Kościół mój,”  Zdumienie ogarnąć musi każdego studenta Biblii, znającego błogosławieństwa świętej Ewangelii, którymi Bóg i Ojciec miłosierdzia, ubłogosławił rodzinę ludzką, w Chrystusie, że te błogosławieństwa zapewnione Jezusowi, zostały przez kościelnego fałszerza, w IV wieku przypisane rzymskiemu Piotrowi?

Niech będzie błogosławiony Bóg i Ojciec Pana naszego Jezusa Chrystusa; który napełnił nas wszelkim błogosławieństwem duchowym na wyżynach niebieskich – w Chrystusie. (List do Efezjan 1:3, BT)

Hieronim redaktor greckiej wersji Ewangelii Mateusza, znajdującej się w naszej Biblii, któremu historycy chrześcijaństwa przypisują mit świętości oraz męstwa, był w rzczywistości tchórzliwym służalcem, spodziewającym się od cesarza Walentyniana I. nominacji na urząd papieża, w miejsce zbrukanego krwią wielu ofiar papieża Damazego I, oskarżonego o zamordowanie 137 osób. Święty Hieronim nie był bezinteresowny, w okazywaniu lojalności wobec cesarza oraz urzędującego papieża Damazego I, i spałniał służalczo ich derektywy, w oczekiwaniu, że rychło zostanie przez cesarza wynagrodzony i osadzony na papieskim tronie, w miejsce oskarżonego o zbrodnię papieża Damazego I. Hieronim był aktywnym współtwórcą totalitarnego państwa religijnego, o czym świadczy fak, że po ogłoszeniu przez cesarza Teodozjusza I. chrześcijaństwa religią państwową (380), Hieronim przystąpił niezwłocznie do pracy nad nową Biblią w języku łacińskim, zwaną Wulgatą (382).

Św Hieronim wielce przysłużył się totalitarnemu cesarstwu, spełniając dyrektywy cesarza oraz papieża, redagując nową Ewangelię Mateusza,  w języku greckim,  dltego nie ulega żadnej wątpliwości, że Hieronim dokonał znacznych fełszerstw, interpolacji oraz pominięć, do czego sam się przyznaje w korespondencji do cesarza oraz do papieża Damazego I.  Ponieważ żeczenie i wola wola cesarza jest prawem, dlatego pisał Hieronim w duchu i po myśli cesarskiej oraz papieskiej władzy, ponieważ „skała“ na której zbudowana jest religia cesarskiego Rzymu, nie może być przezwyciężona, a władza i sąd rzymskiej „skały“, powinne sięgać aż do smego nieba, (Ew. Mateusza 16:19)

Zdemaskowanie manipulacji pierwszej Na to Jezus mu rzekł: Błogosławiony jesteś, Szymonie, synu Jona. Albowiem nie objawiły ci tego ciało i krew, lecz Ojciec mój, który jest w niebie.” (Ew. Mateusza 16:17)

Chrystus Pan powiedział, do Szymona Piotra, że to nie ciało i krew objawiły Szymonowi, że Jezus jest Synem Boga żywego, lecz objawił mu to Ojciec Niebieski na świętej górze. To stwierdzenie Jezusa demaskuje kościelnego skrybę, który twierdzi, że to zostało Szymonowi objawione w Cezarei Filipowiej, natomiast sam Szymon Piotr mówi, że to zostało mu objawione na Górze Przemienienia:

“… jako naoczni świadkowie Jego wielkości. Otrzymał bowiem od Boga Ojca cześć i chwałę, gdy taki oto głos Go doszedł od wspaniałego Majestatu: To jest mój Syn umiłowany, w którym mam upodobanie. I słyszeliśmy, jak ten głos doszedł z nieba, kiedy z Nim razem byliśmy na górze świętej. (2 List Piotra 1:16c-18).

Patanie? skąd wiedział już kościelny fałszerz w Cezarei Filipowej, co Ojciec objawił Szymonowi, jeżeli to objawienie nastąpiło dopiero po sześciu dniach po Cezarii Filipowej?

A po sześciu dniach Jezus bierze Piotra, Jakuba i jego brata Jana i prowadzi ich na wysoką, ustronną górę. (Ew. Mateusza 17:1, BP)

Kolejnym dowodem, że wyznanie Szymona Piotra w 16 rozdziale Mateusza jest manipulacją, wymyśloną przez kościelnego skrybę, są słowa Jezusa powiedziane do Szymona: „Błogosławiony jesteś Szymonie“, które nie były powiedziane w Cezarei Filipowej, lecz są końcowym dialogiem Jezusa z uczniami, po zejściu ze świętej góry (Ew. Marka. 9:9-10).  Natomiast rzeczywiste słowa, które Jezus powiedział do Szymona Piotra w Cezarei Filipowej, są odpowiedzią Pana Jezusa na niewiarę Szymona w zmartwychwstanie Jezusa, który chciał Jezusowi wyperswadować pójście do Jerozolimy, aby tam głosić na świadectwo, przywódcom Izraela świętą Ewangelię, gdzie oczekiwały go prześladowanie i śmierć:

A Piotr wziął Go na bok i począł robić Mu wyrzuty: Panie, niech Cię Bóg broni! Nie przyjdzie to nigdy na Ciebie. Lecz On odwrócił się i rzekł do Piotra: Zejdź Mi z oczu, szatanie! Jesteś Mi zawadą, bo nie myślisz o tym, co Boże, ale o tym, co ludzkie. (Ew. Mateusza 16:22-23, BT)

Czy Chrystus Pan był opętany? że dwa wiersze wcześniej nazywa Szymona błogosławionym oraz dokonuje jego proklamacji na skałę Kościoła Bożego, którego bramy piekła nie przemogą, i daje Szymonowi klucze do Królestwa Niebieskiego, a zaledwie dwa wiersze niżej, nazywa Szymona Piotra zawadą i Szatanem, i że powinien zejść Jezusowi  z oczu. Czy to jest duchowa „opoka“, na której miał być zbudowany Kościół Boży? Słowa Jezusa: “Błogosławiony jesteś Szymonie“, które kościelny skryba przeniósł do rozdziału 16, są dowodem fałszerstwa i demaskują tę rzekomą proklamację jako interpolację, dokonaną przez kościelnego fałszerza z cesarskiego oraz papieskiego nakazu.

Zdemaskowanie manipulacji drugiej  Otóż i Ja tobie powiadam“ (Ew. Mateusza 16:18)Pismo Święte demaskuje te słowa Jezusa rzekomo powiedziane do Szymona Piotra, jako kłamstwo. Gdyby Jezus powiedział do Szymona: „Ty jesteś Piotr , i na tej skale zbuduję Kościół mój“ , to Jezus okazałby sie w świetle Pisma Świętego, nie konsekwentny, oraz taże kłamcą. Słowa: Otóż i Ja tobie powiadam“ są zmyślone przez fałszerza, który aby nadać im wiarygodność włożył je w usta Jezusa, lecz skryba nie przemyślał, że dziesiątki tekstów Pisma Świętego przeczy tej proklamacji Szymona Piotra, dokonanej rzekomo przez Jezusa. Nie mógł Jezus raz mówić, że on sam jest „skałą“ kościoła, a innym razem mówić, że tą „skałą“ jest Piotr? To potwierdza rozmowa Jezusa w świątyni, z arzykapłanami oraz faryzeuszami, którym Chrystus Pan grozi, że jeżeli nie uwierzą, że on Jezus jest skałą kościoła Bożego, przepowiedzianym przez Pismo (Izajasz 28:16), to Królestwo Boże zostanie im zabrane, (Ew. Mateusza 21:42-44). Jeżeli wszyscy prorocy i apostołowie głoszą i uczą, że Jezus Chrystus jest przez Boga Ojca wybranym fundamentem i skałą Kościoła Bożego, to proklamowanie Szymona Piotra na skałę kościoła, rzekomo dokonaną przez Jezusa, jest sprzeczne i nie spójne z Pismem, byłoby także zaparciem się Jezusa swego mesjańskiego powołania, zleconego mu przez Ojca.

Zdemaskowanie manipulacji trzciej   Ty jesteś Piotr , i na tej Skale zbuduję Kościół mój, a bramy piekielne go nie przemogą.”  (Ew. Mateusza 16:18).  Powyższą frazę proklamacji Szymona Piotra, rzekomo dokonanej przez Jezusa: „Ty jesteś Piotr , i na tej Skale zbuduję Kościół mój“, jaką mamy w naszej Biblii, nie można odnaleźć w żadnym starym manuskrypcie, datowanym przed IV wiekiem n.e. Prerogatywy, którymi Bóg Ojciec na Górze Przemienienia, obdarzył swojego umiłowanego Syna, fałszerz w 16 rozdziale Ewangelii Mateusza przypisał Szymonowi Piotrowi. Wywyższenie Piotra przez kościelnego fałszerza i przyznanie mu prerogatyw sięgających aż do wieczności, jest wielkim oszustwem, czego dowodzi spór apostołów, którzy posprzeczali się między sobą, kto z nich jest największy:

Tak przyszli do Kafarnaum. Gdy był w domu, zapytał ich: O czym to rozprawialiście w drodze? Lecz oni milczeli, w drodze bowiem posprzeczali się między sobą o to, kto z nich jest największy. (Ew. Marka 9:33-34, BT)

Sprzeczka pomiędzy apostołami, kto z nich jest największy, dowodzi że nic im nie jest wiadomo o proklamcji Szymona Piotra na „skałę“ dokonaną rzekomo przez Jezusa. (Ew. Łukasza 9:46-48). Jeżeli Pan Jezus w obecności wszystkich apostołów wywyższył Szymona Piotra, i uczynił go przełożonym apostołów, na którym ma być zbudowany Kościół Boży, to uczniowie, pytając Jezusa  „kto z nich jest największy”, okazaliby się bardzo nierozumni. A kościelny fałszerz, chcąc tą nielogiczną niespójność przywołaną przez pytanie apostołów, zagmatwać, przekręcił to pytanie apostołów, jakoby oni nie pytali się kto z nich jest największy spośród nich, lecz „kto jest największy w Królestwie Bożym“ (Ew. Mateusza 18:1)  Kolejny dowód, że Piotr nie był przez Jezusa ustanowiony największym , czyli „skałą“ w Kościele Bożym, świadczy to, że wszyscy ewangeliści w swoich relacjach są tak skrupulatni, że zanotowali przepowiednię o wyparciu się Jezusa przez Szymona Piotra. Natomiast żaden z nich nie zanotował tak ważnego faktu, jakim była rzekoma proklamacja Piotra na „skałę“ Kościoła Bożego, dokonaną przez Jezusa. Nie można posądzić ewangelistów o złe intencje, że wszyscy zanotowali wyparcie się Piotra, natomiast nikt z nich nie wspomniał, o tak  ważnym fakcie proklamacji Szymona na „skałę“. Milczenie ewangelistów odnośnie proklamacji Piotra dowodzi, że słowa Jezusa: „Otóż i Ja tobie powiadam: Ty jesteś Piotr [czyli Skała], i na tej Skale zbuduję Kościół mój,” są wtrętem kościelnego fałszerza, który aby stworzyć pozór ich wiarygodności, włożył je w usta Pana Jezusa, aby ustami Jezusa, wyróżnić Szymona Piotra i ustanowić go opoką rzymskiego kościoła, którego bramy piekelne nie przemogą. Ta rzekoma proklamacja Szymona Piotra na „skałę” jest manipulacją nie spójną  z wieloma świadectawmi Pisma Świętego. Przepowiednie mesjańskie przepowiadały, że skałą, na której zostanie zbudowana świątynia Boga Ojca, będzie Mesjasz, (Ew. Marka 12:10, BT). Bóg Ojciec sam wybrał i położył fundament pod swoją świątynię, którym jest Jezus Chrystus:

„I wszystko poddał pod Jego stopy, a Jego samego ustanowił nade wszystko  głową dla Kościoła” (List do Efezjan 1:22, BT).

O rzekomej proklamcji Piotra, jako fundamentu Kościoła, nie wie także apostoł Paweł, który w liście do Koryntian pisał:

Fundamentu bowiem nikt nie może położyć innego, jak ten, który jest położony, a którym jest Jezus Chrystus. (1 list do Koryntian 3:11, BT.

Że Szymon Piotr nie był w apostolskim  Kościele znany, jako „skała” mówi Paweł, który pisze, że apostołowie: Jakub, Kefas i Jan byli przez Zbór Boży uznani za filary Kościoła: „… Jakub, Kefas i Jan, uważani za filary,” (List do Galatów 2:9). Paweł nazywając Szymona Piotra, jak też Jakuba oraz Jana filarami kościoła, ukazuje że nic mu nie jest wiadomo o rzekomym powołaniu Szymona już wcześniej na „skałę“ kościoła przez Jezusa. Jeżeli za filary w apostolskim kościele uznani zostali: Jakób, Kefas (Szymon Piotr) oraz Jan, jak sprawozdaje Paweł, to dlaczego zbory chrześcijan w Galacji nic o tym nie wiedzą, że Pan Jezus już wcześniej powołał Szymona Piotra w Cezarei Filipowej, na skałę, czyli o wiele czymś większym niż filar, mianowicie „opoką“ kościoła Bożego? Fakt, że ani wiernym, ani apostołom nic nie jest wiadomo, o rzekomej proklamcji Szymona Piorta na skałę, dowodzi, że ta proklamacja Szymona Piotra w nowej greckiej ewangelii, napisanej na przełomie IV/V wieku, jest interpolacją. Kościelny fałszerz wszystkie błogosławieństw, jakie Jezus otrzymał od Niebieskiego Ojca na Górze Przemienienia, przypisał Szymonowi. Fałszerz działał z polecenia zwierzchniej cesarskiej władzy, która pilnie potrzebowała poparcie Pisma Świętego, o wyższości biskupa Rzymu nad biskupami innych prowincji cesarstwa, w celu sprawowania totalitarnej kontroli nad religią katolicką, która przez cesarza Teodozjusza I, (380) została ustanowioną  państwową religia cesarstwa rzymskiego.

„… i na tej Skale“  Wszystkie części perykopy (Ew. Mateusza 16.18 BT), są świadectwem, jakie Bóg Ojciec wydał o swoim umiłowanym Synu na Górze Przemienienia. Lecz fałszerz dokonuje rzeczy niesłychanej, to co Bóg Ojciec na świętej górze objawił trzem uczniom, o swoim umiłowanym Synu, to fałszerz przekręcił i włożył w usta Jezusa, aby ustami Pana Jezusa mianować Piotra „skałą“ Kościoła rzymskokatolickiego. Sam Piotr dowodzi w swoim drugim liście, że skałą wybraną przez Boga Ojca, na której zbudowana będzie duchowa świątynia Boga, jest Chrystus:

Zbliżając się do Tego, który jest żywym kamieniem, odrzuconym wprawdzie przez ludzi, ale u Boga wybranym i drogocennym. (1 List Piotra 2:4).

Apostoł Szymon Piotr nic nie wie o własnej nominacji na opokę Kościoła Bożego, i żaden autor Nowego Testamentu, poza rozdziałem 16 Mateusza, o prymacie Piotra nic nie wie, lecz Szymon Piotr mówi całemu chrześcijańskiemu światu, że Chrystus Pan jest wybranym i drogocennym kamieniem, postanowionym przez samego Boga, na opokę Kościoła na Syjonie:

To bowiem zawiera się w Piśmie: Oto kładę na Syjonie kamień węgielny, wybrany, drogocenny, a kto wierzy w niego, na pewno nie zostanie zawiedziony. (1 List Piotra 2:6 , BT)

„… zbuduję“  Fałszerz nie będąc obeznany z masjańskimi proroctwamo o Kościele Bożym na Syjonie, użył czasownika „zbuduję” w odniesieniu do Jezusa, i sam się zdemaskował, ponieważ według Pisma Świętego budowniczym Kościoła na Syjonie jest sam Bóg, (Ks. Psalmów 102:17) o czym pisze autor listu do Hebrajczyków:

[Abraham] Oczekiwał bowiem miasta zbudowanego na silnych fundamentach, którego architektem i budowniczym jest sam Bóg (Hebr 11:10, BT).

Wybranym przez Boga Ojca fundamentem Świątyni Bożej, jest Jezus Chrystus: A przecież mocno stoi fundament założony przez Boga, na nim zaś taka pieczęć: „Zna Pan tych, co doń należą” oraz „Niech porzuci nieprawość każdy, kto wzywa imienia Pańskiego” (2 List do Tym. 2:19, BP).

Jezus będąc nieporuszoną opoką duchowej świątyni, jest jego integralną częścią, dlatego sam nie jest budowniczym świątyni Bożej, w dosłownym tego słowa znaczeniu, lecz jest Arzykapłanem i sługą w Świątyni Boga Ojca:

Jest On sługą w świątyni i w przybytku prawdziwym, zbudowanym przez Pana, [ Jahwe] a nie przez człowieka. (List do Hebrajczyków 8:2 BWP).

Jezus jest tak samo jak Mojżesz, powołany na zarządcę duchowej Świątyni Bożej:

Dlatego, bracia, uświęceni [przez chrzest] i powołani przez Boga, przypatrujcie się Jezusowi, wysłannikowi Boga, arcykapłanowi wiary, którą wyznajemy. Pozostał On bowiem wierny Bogu, który Go powołał na ten urząd, podobnie jak wiernym był kiedyś Mojżesz w całym [swoim posługiwaniu dla] Jego domu. (List do Hebrajczyków 3:1-2, BWP).

Słowa powiedziane rzekomo do Piotra przez Jezusa: „.. i na tej Skale [ ja Jezus] zbuduję Kościół…” są niespójne z nauką Pisma, ponieważ budowniczym duchowej świątyni , czyli Kościoła na Syonie, jest sam Bóg Ojciec:

Nadto godzien jest Jezus czci tym większej niż Mojżesz, im większą cześć niż sam dom powinien odbierać budowniczy. Każdy dom jest bowiem przez kogoś zbudowany. Otóż Bóg jest tym, który zbudował wszystko. (List do Hebrajczyków  3:3-4)

„… Kościół mój“  Słowa rzekomo powiedziane do Piotra: „… i na tej Skale zbuduję Kościół mój”, nie korespondują z nauką Biblii i są niespójne we wielu punktach. Słowo „kościół” = gr. ekklesia, po raz pierwszy pojawia się w nowej greckiej wersji Ewangelii Mateusza i jego konstrukcja słowna jest wykładnikiem rzymskiego ducha, emanującego z Piotrowego prymatu, spreparowanego przez kościelnego fałszerza. Ekklesia (1577) jest instruowana przez Herolda, natomiast świątynią Boga Ojca jest ludem Bożym, instruowanym przez Ducha Bożego:

Czyż nie wiecie, żeście świątynią Boga i że Duch Boży mieszka w was? Jeżeli ktoś zniszczy świątynię Boga, tego zniszczy Bóg. Świątynia Boga jest świętą, a wy nią jesteście (1 List do Kor 3:16) 

„… Bo my jesteśmy świątynią Boga żywego – według tego, co mówi Bóg: Zamieszkam z nimi i będę chodził wśród nich, i będę ich Bogiem, a oni będą moim ludem. (2 List do Koryntian 6:16)

„… mój“  Fałszerz tekstu, wkładając w usta Jezusa zaimek dzierżawczy „mój”, czyni Mesjasza właścielem świątyni Boga Ojca, co koliduje z nauką Pisma, ponieważ jedynem właścicielem duchowej świątyni jest Bóg Ojciec”:

Osadzę ich mocno i rozmnożę, i zbuduję pośród nich mój przybytek, który trwał będzie na wieki. Nad nimi wzniosę sobie mój przybytek. I będę ich Bogiem, a oni będą moim ludem. (Ks. Ezechiela 37:26-27, BWP).

Lud Boży, czyli Syjon, jest duchową świątynią Boga, zbudowaną na duchowej skale, którą jest Chrystus:

Nikt bowiem nie może położyć innego fundamentu, oprócz tego, który już został położony, a jest nim Jezus Chrystus. (1 List do Koryntów 3:11, BP)

Angielskie słowo „church” pochodzi od greckiego słowa kyriakos (1577), co znaczy „do Jahwe Pana należący”. Przepowiedziany Mesjasz jest pośrednim budowniczym Kościoła Bożego (1Kron. 17:11-12; Zach. 6:12), natomiast, zleceniodawcą budowy duchowej świątyni oraz jej właścicielem jest Bóg Ojciec.

Czyż nie wiecie, żeście świątynią Boga i że Duch Boży mieszka w was? Jeżeli ktoś zniszczy świątynię Boga, tego zniszczy Bóg. Świątynia Boga jest świętą, a wy nią jesteście. (1 Kor 3:16, BT).

Naśladowcy Jezusa są świątynią Ducha Bożego, jest to świątynia żywa, w której Duch Boga Ojca ma swój przybytek:

A co za zgoda kościoła Bożego z bałwanami? Albowiem wy jesteście kościołem Boga żywego, tak jako mówi Bóg: Będę mieszkał w nich i będę się przechadzał w nich, i będę Bogiem ich, a oni będą ludem moim. (2 List do Koryntian 6:16, Biblia Gdańska)

“… a bramy piekielne go nie przemogą“ Fałszerz nie rozumiejąc Ewangelii Bożej zamiast Szatanowi, będącego synonimem śmierci i grobu, przypisuje „bramom piekelnym”, które są pogańskim wyobrażeniem wiecznego ognia i wiecznych mąk, jakąś moc, jakoby te fałszywe wyobrażenia mogły kogoś przemagać. Fałszerz przekręcił słowa Ojca Niebieskiego, który na Górze Przemienienia zapewnił swojego umiłowanego Syna, że Szatan nie będzie mógł go przemóc i w grobie zatrzymać. Natomiast fałszerz przekręcił obietnicę daną umiłowanemu Synowi i posługując się ustami Jezusa przypisał ją Kościołowi rzymskokatolickiemu. Kościelny fałszerz w imieniu najwyższej cesarskiej władzy, fałszuje Pismo Święte i dokonuje bezczelnej interpolacji, zapisując, że Kościóła katolickiego zbudowanego na czcigodnym biskupie Rzymu – Piotrze, bramy piekelne nie przemogą. Skryba będący na usługach cesarza i papieża, przypisał Kościołowi rzymskokatolickiemu status kościoła niezwyciężonego, ponieważ Rzymianie chełpili się, że Rzym jest wieczny, i że demoniczne upiory piekła, nie są w stanie przemóc Imperium Romanum, ani też wiecznego miasta, zbudowanego na czcigodnym biskupie, stolicy Imperium.

Ufajcie, Ja zwyciężyłem świat (Ew. Jana 16:33)   Że Mesjasz syn Dawida wyjdzie z grobu i że jego ciało nie ulegnie rozkładowi, o tym zapewnił Jahwe Zastępów króla Dawida, już przed wieloma wiekami, (Dzieje Ap. 13:34-37).

Dlatego ucieszyło się moje serce i rozradował się mój język, także i moje ciało spoczywać będzie w nadziei, że nie zostawisz duszy mojej w Otchłani ani nie dasz Świętemu Twemu ulec skażeniu. (Dzieje Apost. 2:26-27, BT)

Tę obietnicę Ojciec powtórzył na Górze Przemienienia swojemu umiłowanymu Synowi, w obecności trzech uczniów, lecz fałszerz przekręcił obietnicę Ojca,  daną umiłowanymu Synowi. Kościelny skryba był sam przekonany, że Święty Kościół rzymskokatolicki jest wieczny, i że bramy piekelne go nie przemogą, więc obietnicę Ojca, daną Jezusowi, że śmierć i grób go nie przemoże, przekręcił i przypisał ją kościołowi rzymskiemu, zbudowanemu na piotrowej „skale“, ponieważ tak wierzył on sam, jak również współcześni mu cesarz oraz papież. Kogo więc bramy piekelne nie przemogą? umiłowanego Syna Ojca – Jezusa, czy Kościoła rzymskokatolickiego? Skonstruował więc kościelny skryba w nowej greckiej ewangelii Mateusza, całkiem nowy motyw zwycięstwa nad śmiercią, którą rzekomo odniesie Święty Kościół rzymskokatolicki, którego bramy piekelne nie przemogą. Lecz sednem Ewangelii Bożej nie jest zwycięstwo rzymskokatolickiego kościoła nad piekelnymi bramami, lecz sednem Ewangelii Bożej jest zwycięstwo Jezusa na grzechem i śmiercią:

A kiedy już to, co zniszczalne, przyodzieje się w niezniszczalność, a to, co śmiertelne, przyodzieje się w nieśmiertelność, wtedy sprawdzą się słowa, które zostały napisane: Zwycięstwo pochłonęło śmierć. Gdzież jest, o śmierci twoje zwycięstwo? Gdzież jest, o śmierci, twój oścień? Ościeniem zaś śmierci jest grzech, a siłą grzechu Prawo. Bogu niech będą dzięki za to, że dał nam odnieść zwycięstwo przez Pana naszego Jezusa Chrystusa. (1 List do Koryntian 15:54-57, BT)

Zdemaskowanie manipulacji czwartej  I tobie [Piotrowi] dam klucze królestwa niebieskiego; cokolwiek zwiążesz na ziemi, będzie związane w niebie, a co rozwiążesz na ziemi, będzie rozwiązane w niebie. (Ew. Mateusza. 16:19)

Tak jak kościelny fałszerz przeinaczył podmiot: „Jezus jest opoką”, na „Piotr jest opoką”, tak też fałszerz zignorował słowa proroka Izajasza: „I Jemu [ Synowi Dawida] dam klucz do Królestwa Niebieskiego”,  i przypisał je rzymskiej stolicy Piotra: „I tobie [ Piotrowi] dam klucze królestwa niebieskiego”. Skryba nie spodziewał się, że wpadnie w pułapkę i jego fałszerstwo zostanie zdemaskowane. Fałszerz był przekonany, że ciemny lud tego fałszerstwa nie odkryje, że klucz Dawidowy, został już przed wielu wiekami zarezerwowany Mesjaszowi, synowi Dawida:014

Jemu [Synowi Dawida] dam klucz Królestwa Niebieskiego, Komu on zamknie, temu będzie zamknięte, A komu On odemknie, temu będzie otwarte. (Ks. Izajasza  22:22)

Metafora „klucza“ jest przenośnią ukazującą, że Jezus posiada moc nad śmiercią oraz moc nad życiem, i komu Jezus będzie chciał drzwi do życia otworzyć, temu będą otworzone, a komu Jezus drzwi do życia zamknie, temu będą zamknięte. Tę kluczową prawdę świętej Ewangelii zmartwychwstały Chrystus potwierdził swojemu słudze Janowi na wyspie Patmos:

Ujrzawszy Go upadłem Mu jak martwy do stóp, a On położył na mnie swą prawą rękę i powiedział: Nie bój się! Ja jestem Pierwszy i Ostatni. Jestem żywy. Byłem już umarły, ale znów żyję [teraz już] na wieki wieków. Mam również klucze do królestwa śmierci i otchłani. (Ks. Apokalipsy 1:17-18, BWP).

Jeżeli Jezus rozsądzi, (Ew. Mateusza 16:27), że komuś drzwi do Królestwa Bożego powinne być otwarte, temu będą one otworzone, natomiast komu drzwi do Królestwa Bożego powinne być zamknięte, temu będą one na zawsze zamknięte;

Aniołowi Kościoła w Filadelfii napisz: To mówi Święty, Prawdomówny, Ten, co ma klucz Dawida, Ten, co otwiera, a nikt nie zamknie, i Ten, co zamyka, a nikt nie otwiera. (Ks. Apokalipsy 3:7, BT)

Zdemaskowanie manipulacji piątej – sakrament pokuty  I tobie dam klucze królestwa niebieskiego; cokolwiek zwiążesz na ziemi, będzie związane w niebie, a co rozwiążesz na ziemi, będzie rozwiązane w niebie. (Ew. Mateusza 16:19, BT)

W celu przydania biskupowi Rzymu i jego następcom przywilejów i pełnomocnictw, obowiązujących nawet w niebie, fałszerz przekręcił także liczbę pojedynczą „klucza” (Ks. Izajasza 22:22) na liczbę mnogą: I tobie dam klucze królestwa niebieskiego“, aby rozszerzyć zakres uprawnień stolicy Piotra. Z tych to rzekomych „kluczy“ stolica apostolska wyprowadza uprawnienie do sprawowania tkz. „Sakramentu pokuty”, czyli odpuszczania oraz zatrzymywania grzechów ludzkich.

„Klucz“ Dawida, jest przenośnią obrazującą władzę daną Synowi Człowieczemu nad śmiercią i grobem i tym „kluczem“ Dawida nie można grzechów „rozwiązywać“ ani też grzechów „związywać“, ponieważ „Kluczem Dawida“ można tylko drzwi zamknąć lub drzwi otworzyć, natomiast nie można tym kluczem grzechów związać lub rozwiązać.

Fałszerz ustami Pana Jezusa, przypisał katolickiemu Piotrowi, czyli „Stolicy Apostolskiej“ nieograniczonej władzy rosądzania grzechów ludzkich: cokolwiek zwiążesz na ziemi, będzie związane w niebie,“ Alegoryczny „klucz“, będący władzą nad śmiercią, i mocą wskrzeszania zmarłych do życia, został przez Ojca udzielony wyłącznie umiłowanemu Synowi Jezusowi. Ten „Klucz Dawidowy“ przypisany przez kościelnego fałszerza Stolicy Piotra, nie jest władzą odpuszczania grzechów, ani też władzą zatrzymywania grzechów osobom trzecim, którzy są winowajcami wobec swoich bluźnich. (patrz, Wikipedia „Sakrament Pokuty). Nie nadał Jezus Szymonowi Piotrowi, władzy sądzenia świata i wyklinania ludzi za ich przekonania religijne. Nie nadał Jezus Szymonowi władzy spalania ludzi na stosie i skazywania ich na wieczne potępienie w ogniu piekelnym. Nie nadał Jezus Szymonowi władzy kanonizowania ludzi oraz ogłaszania ich za świętych i zbawionych, lecz Pan Jezus zobowiązał Szymona Piotra, że jeżeli brat wobec niego zawini, to on powinien przebaczyć mu jego winę, aż siedemdziesiąt siedem razy:

Wtedy Piotr zbliżył się do Niego i zapytał: Panie, ile razy mam przebaczyć, jeśli mój brat wykroczy przeciwko mnie? Czy aż siedem razy? Jezus mu odrzekł: Nie mówię ci, że aż siedem razy, lecz aż siedemdziesiąt siedem razy. (Ew. Mateusza 18:21-22, BT)

Katolicki „Sakrament pokuty”, w którym centralnym punktem jest spowiedź uszna, jest zbudowany na przekręcie i fałszerstwie dokonanym przez kościelnego skrybę, natomiast Chrystus Pan, zobowiązuje swoich naśladowców do przebaczania przewin ich winowajcom:

Zaprawdę, powiadam wam: Wszystko, co zwiążecie na ziemi, będzie związane w niebie, a co rozwiążecie na ziemi, będzie rozwiązane w niebie. (Ew. Mateusza 18:18, Biblia Tysiąclecia)

Grzechy przebaczone przez naśladowców Jezusa swoim winowajcom, będą także rozwiązane, czyli przebaczone przez Boga Ojca w niebie. Natomiast grzech nie przebaczony i zatrzymany winowajcy przez pokrzywdzongo, spowoduje, że grzech winowajcy zwróci się przeciw pokrzywdzonemu, ponieważ jego grzechy popelnione przeciw Bogu, zostaną mu zatrzymane i nie przebaczone (Mat. 18:23-35).

Podobnie uczyni wam Ojciec mój niebieski, jeżeli każdy z was nie przebaczy z serca swemu bratu. (Ew. Mateusza 18:35, BT)

Nie jest zatem możliwe, aby „kluczem“, który został dany tylko Synowi Dawida, papież i jego księża spowiednicy rozwiązywali, czyli odpuszczali ludziom grzechy, lub zatrzymywali ludziom grzechy i nakładali jakieś pokutne kary. Grzechy mogą być winowajcom przebaczone, lecz tylko przez osoby pokrzywdzone przez winowajców.

“… i przebacz nam nasze winy, jak i my przebaczamy tym, którzy przeciw nam zawinili; (Ew. Mateusza 6:12).

Kto zatem chce dostąpić odpuszczenia grzechów popełnionych wobec bliźnich przez przystąpienie do katolickiej spowiedzi, ten postępuje wbrew fundamentalnej nauce Pana Jezusa, ponieważ tylko osoba skrzywdzona przez winowajcę, może przebaczyć winę winowajcy, natomiast osoba trzecia nie jest do tego uprawniona. Kapłan spowiednik, będący osobą trzecią, nie może przebaczyć grzechów, które jego, jako osoby trzeciej nie dotyczą, dlatego ksiądz udzielający rozgrzeszenia winowajcy, postępuje w świetle Pisma Świętego bezprawnie, ponieważ chrześcijanin może winowajcy grzech przebaczyć, natomiast ksiądz, jako osoba trzecia nigdy. Ponieważ Chrystus Pan uczy, że wzajemne międzyludzkie i braterskie odpuszczenie grzechów, jest powinnością każdego naśladowcy Jezusa:

Jeśli więc przyniesiesz dar swój przed ołtarz i tam wspomnisz, że brat twój ma coś przeciw tobie, zostaw tam dar swój przez ołtarzem, a najpierw idź i pojednaj się z bratem swoim. Potem przyjdź i dar swój ofiaruj! (Ew. Mateusza 5:23-24, BT)

Rekonstrukcja tekstu proklamacji Jezusa z Góry Przemienienia   Gdy on [ Szymon Piotr] jeszcze mówił, oto obłok świetlany osłonił ich, a z obłoku odezwał się głos: To jest mój Syn umiłowany, w którym mam upodobanie. Jego słuchajcie! (Ew. Mateusza 17:5, BT). Albowiem on [ Jezus] jest skałą, i na tej skale zbuduję moją świątynię. (Ks. Izajasza 28:16; Ew. Mateusza 21:42). Jego, strażnik bram podziemia nie będzie mógł przemóc. (Ew Marka 10:33-34; Dzieje Ap. 2:30-31). Jemu dam klucz Królestwa Niebieskiego, Komu on zamknie, temu będzie zamknięte, A komu On odemknie, temu będzie otwarte. (Izajasz 22:22; Ap 3:7). Usłyszawszy to uczniowie upadli na twarz i bardzo się przestraszyli. A Jezus podszedł i dotknąwszy ich powiedział: Wstańcie, nie bójcie się! (Ew. Mateusza 17: 6-7). A podniósłszy oczy nikogo oprócz Jezusa nie zobaczyli. Wtedy Jezus zapytał ich: Za kogo mnie teraz uważacie? Piotr odpowiedział: Ty jesteś Synem Boga żywego. Na to Jezus mu rzekł: Słusznie Szymonie synu Jonasza, gdyż ciało i krew nie objawiły tego tobie, lecz Ojciec mój, który jest w niebie. (2 List Piotra 1:18). A gdy schodzili z góry, przykazał im, aby nikomu nie rozpowiadali o tym, co widzieli, zanim Syn Człowieczy nie powstanie z martwych. (Ew. Mateusza 20:17-19, BT)

Fałszerstwo (nie) doskonałe Kościelny skryba był przekonany, że to fałszerstwo, którego się dopuścił, w Ewangelii Mateusza nie zostanie nigdy odkryte. Lecz Duch Boży zaćmił jego umysł, aby nie spostrzegł, że pozostawił wiele śladów swojego fałszerstwa. Pierwszym dowodem manipulacji kościelnego skryby, jest wykreowanie Szymona Piotra na „skałę“ i posługując się przewrotnue ustami Pana Jezusa, uczynił go fundamentem Kościoła Bożego, wbrew jasnej nauce Pisma Świętego, które od wieków przepowiadało, że tą skałą i duchowym fundamentem Kościoła Bożego, będzie Mesjasz: Ps 118:22; Mk 12:10; Dzieje Ap 4:11; 1 List Piotra 2:6; Ks. Apokalipsy 22.16)

Drugim dowodem demakującym kościelnego fałszerza jest mesjańska przepowiednia, będąca sednem Ewangelii Bożej, że przepowiedziany Mesjasz będzie synem Dawida, któremu Wszechmogący Bóg darował klucz, pozwalający otwierać gróby i przywracać zmarłych do życia:

Aniołowi Kościoła w Filadelfii napisz: To mówi Święty, Prawdomówny, Ten, co ma klucz Dawida, Ten, co otwiera, a nikt nie zamknie, i Ten, co zamyka, a nikt nie otwiera (Apokalipsa 3:7, BT)

Ten klucz Dawida nie jest kluczem darowanym rzymskiemu Piotrowi, czyli „Apostolskiej Stolicy“, która ten klucz podwoiła i przywłaczyła sobie niesłychane uprawnienia. Kościelny skryba zdradził się przez to, że tak jak w siedemnastym rozdziale Ewangelii Mateusza głównym podmiotem jest Jezus, umiłowany Syn Ojca, tak samo  w szesnastym rozdziale, głównym podmiotem jest Jezus Masjasz (Ew, Mateusza 16:20),  natomiast fałszerz uczynił w szesnastym rozdziale głównym podmiotem Szymona Piotra, kreując go na „skałę“ Kościoła rzymskokatolickiego i przypisał mu proregatywy potrzebne kościołowi Imperium Romanum, sięgającymi aż do wieczności.

 

Biblijny szabat czy cesarska niedziela?

Dałem im także szabaty, aby były znakiem między Mną a nimi, aby poznano, że Ja jestem Jahwe, który ich uświęca. (Ks. Ezachiela 20:12 BT/II)

Napisano już wiele ”teologicznych” rozpraw przeciwko świętowaniu szabatu, czyli przeciwko czwartemu przykazaniu Bożego Dekalogu. Nominalne chrześcijaństwo sprzeciwia się, zachowaniu szabatu, argumentując, że nie jest to już przez Pismo Święte więcej wymagane. Pobożni teolodzy twierdzą, że Jezus Chrystus za chrześcijan „wypełnił prawo”, w wyniku czego chrześcijanie otrzymali ”duchowy odpoczynek” od przykazań Bożych, i że Jezus sam jest ”duchowym szabatem”, Nowego Przymierza, przez co zwolnił swoich naśladowców z obowiązku przestrzegania Bożego dnia odpoczynku. Tę wykrętną interpretację teologów nominalnego chrześcijaństwa Chrystus Pan z kretesem obala:

Nie sądźcie, że przyszedłem znieść Prawo albo Proroków. Nie przyszedłem znieść, ale wypełnić. (Mt. 5:17).

Przykazanie Boże nakazujące zachowanie szabatu, jako dnia świętego, nie zostało nigdy uchylone, jak twierdzą propagatorzy niedzieli. Twierdzenie ”doktorantów” teologii, że Bóg unieważnił czwarte przykazanie Dekalogu i przeniósł jego aktualność z siódmego na niedzielę pierwszy dzień tygodnia, jest w świetle Pisma Świętego odstępstwem i kłamstwem przeciw Wiekuistemu i niezmiennemu Bogu, który będzie sądził świat według przykazań dekalogu, znajdujących się w Arce Przymierza:

I rozgniewały się narody, a nadszedł Twój gniew i pora na umarłych, aby zostali osądzeni, i aby dać zapłatę sługom Twym prorokom i świętym, i tym, co się boją Twojego imienia, małym i wielkim, i aby zniszczyć tych, którzy niszczą ziemię. Potem Świątynia Boga w niebie się otwarła, i Arka Jego Przymierza ukazała się w Jego Świątyni, a nastąpiły błyskawice, głosy, gromy, trzęsienie ziemi i wielki grad. (Apokalipsa 11: 18-19, BT)

Nauka Kościoła rzymskokatolickiego o nieaktualności czwartego przykazania Dekalogu, wymagającego czczenie biblijnego szabatu, jako pamiątki stworzenia świata, jest  odstępstwem, które zostało przez Pismo przepowiedziane. Unieważnienie przez Kościół rzymskokatolicki szabatu i ustanowienie w jego miejsce dniem świętym pogańskiej niedzieli (Dies Solis), jest ohydą spustoszenia, prawdy Bożej, jakiego w Kościele Chrystusowym dopuścił się Antychryst (Ew. Mateusza 24:15), co przepowiedział prorok Daniel (Ks. Daniela 7:25).

Autor listu do Hebrajczyków, wskazując na doświadczenia Hebrajczyków na pustyni, apeluje i wzywa braci chrześcijan, aby byli posłuszni przykazaniom Bożym i zachowywali szabat. List do Hebrajczyków nakazujący ludowi Bożemu przestrzeganie szabatu, jest przez teologów permanentnie fałszywie interpretowany. Niezliczone egzegezy teologów na temat listu do Hebrajczyków mają tylko jeden cel – zaciemnić i zatuszować prawdę o obowiązku przestrzegania szabatu przez chrześcijan.

Natchniony autor listu do Hebrajczyków wzywa braci chrześcijan, aby zachowywali szabat i odpoczywali w dniu siódmym od swoich dzieł, tak jak Bóg odpoczął od swoich:

O siódmym dniu powiedział bowiem Bóg w ten sposób: A dnia siódmego odpoczął Bóg po wszystkich swoich trudach. Zresztą przy tej okazji znów ostrzegał: Nie wejdą tam, gdzie mogliby odpocząć razem ze Mną. (List do Hebrajczyków 4:4-5, BWP)

Zgodnie z nauką Pisma lud chrześcijański powinien naśladować samego Boga, który po dokonaniu dzieła stworzenia zaprzestał gr. katapausis stwarzać (Strong G2663). Motywem zaprzestania twórczej działalności Boga było doskonałe dzieło, które nie wymagało już żadnej dalszej pracy, ponieważ człowiek, który był ukoronowaniem dzieła stworzenia był doskonały i nie można było już w człowieku nic udoskonalić. Słowo ”odpoczął” nie jest zbyt trafnym tłumaczeniem słowa katapausis, ponieważ Bóg nie odpoczywał, że się zmęczył i musiał odetchnąć, lecz po dokonaniu dzieła stworzenia , którego człowiek był ukoronowaniem, Bóg zaprzestał (katapausis) stwarzać, ponieważ dzieło stworzenia byłu już doskonałe. Nie ma nic ważniejszego i wspanialszego, jak otaczające nas dzieło stworzenia, a w nim człowiek, który żyje tchnieniem Boga. Na pamiątkę tego cudownego dzieła stworzenia błogosławił Bóg dzień siódmy i uczynił go dniem świętym, (Ks. Rodzaju, 2:3).

Nienawiść nominalnych chrześcijan do szabatu
Szabat – to jest przecież świeto żydowskie, mowią zwolennicy niedzieli, ale ci, co nie znają Pisma Świętego nie wiedzą, że szabat jest postanowiony przez Boga. Narodu żydowskiego jeszcze nie było na tym świecie, gdy Bóg, Stwórca wszechrzeczy błogosławił dzień szabatu i ustanowił go dniem świętym, (Rodzaju 2:3). Obietnice uczynione Abrahamowi były wynikiem jego posłuszeństwa prawom Bożym (Rodzaju 26:5), tak samo wyprowadzenie z Egiptu Izraela, było uwarunkowane posłuszeństwem Izraela prawu Bożemu, co zostało zapieczętowane zawarciem przymierza pomiędzy Bogiem a Izraelem pod górą Synaj:

Synowie Izraela będą pilnie przestrzegać szabatu i świętować w tym dniu, oni sami i wszyscy ich potomkowie, na znak wiecznego przymierza. Będzie to na wieki znak [ugody] między Mną a synami Izraela. Jahwe bowiem też przez sześć dni stwarzał niebo i ziemię, a siódmego dnia zaprzestał i odpoczął. (Ks. Wyjścia 31:16-17, Biblia Warszawsko-Praska)

Błogosławieństwa spoczywającego na dniu sobotnim, nikt z śmiertelnych ludzi nie jest w stanie przenieść na niedzielę, czyli na pierwszy duień tygodnia. Bóg, który stworzył wszechświat i kosmos nie myli się, i to co Wszechmogący Bóg błogosławił, to będzie na zawsze błogosławione i nigdy to błogosławieństwo, jak mniemają chrześcijańscy uczeni, nie przeskoczy na dzień niedzielny:

“racz zesłać swoje błogosławieństwo na dom Twego sługi, aby trwał na wieki przed Twoim obliczem. Wszystko bowiem, co Ty pobłogosławisz, o Jahwe, pozostaje błogosławione na wieki. (1 Kron, 17,27, Biblia Warszawsko Praska).

Apostołowie nie nauczają, że po zmartwychwstaniu Pana Jezusa inny dzień ma być przestrzegany, lecz uczniowie oraz pobożne niewiasty po zmartwychwstaniu Pana Jezusa nadal przestrzegają dzień szabatu:

Były przy tym niewiasty, ktore z Nim przyszly z Galilei. Obejrzaly grob i w jaki sposob zostalo zlozone cialo Jezusa. Po powrocie przygotowaly wonnosci i olejki; lecz zgodnie z przykazaniem zachowaly spoczynek szabatu ” Łuk 23, 55-56, BT.

Czyżby Maria Magdalena oraz Maria matka Jakuba, jak też Joanna nie wiedziały, że po zmartwychwstaniu Pana Jezusa należy swięcić rzekomo pierwszy dzien tygodnia, jako pamiątkę zmartwychwstania Chrystusa? Czyżby Pan Jezus zapomniał im powiedzieć, że czwarte przykazanie dakalogu zostanie odwołane? a zamiast siódmego dnia tygodnia – szabatu, należy czcić pogański dzień słońca: dies solis, będący dniem pogańskich bożków? Dlaczego apostołowie, Piotr i Jan nadal przestrzegają szabat, i w tym dniu udawają się na nabożeństwo do domu modlitwy?

Gdy Piotr i Jan wchodzili pewnego dnia około godziny dziewiątej na modlitwę do świątyni, (Dzieje Ap. 3:1, Biblia Warszasko Praska)

No tak, odpowiedzą oponenci, ponieważ Piotr i Jan byli żydami, dlatego zachowywali szabat. No! hopla, hopla, kochani chrześcijanie! Czy Chrystus nie był żydem? Czy Maria matka Chrystusa nie była żydówką? Czyż Pan Jezus nie powiedział do niewiasty samarytanskiej, że zbawienie bierze początek z Żydów? (Jan 4, 22). Ani jeden z autorów Nowego Testamentu nie wspomniał o jakimś nowym świętym dniu, rzekomo ustanowionym na pomiątkę zmartwychwstania. Chrystus Pan objawił swoim uczniom wiele rzeczy dotyczacych przyszłosci, ludu Bożego, dlaczego nie pouczył aposołów, że po jego wzmartwychwstaniu będzie inny dzień odpoczynku obowiązywał? Jeżeli tak fundamentalna zmiana w przykazaniach Bożych, miałaby nastąpić, to Jezus Chrystus powinien o tym swoich apostołów poinformować. Wiec dlaczego tego nie uczynił? Dlaczego Apostolowie po wniebowstąpieniu Chrystusa Pana nadal zachowują szabat jako święty dzień? Odpowiedź na te pytania jest tylko jedna, a mianowicie, że zachowanie przykazań Bożych i przestrzeganie szabatu były sprawą oczywistą. (Czytaj artykuł ”Niedziela w Nowym Testamencie”)

Bunt Hebrajczyków na pustyni
Autor listu do Hebrajczyków pisał, że doświadczenia Izraelitów na pustyni są nauką i ostrzeżeniem dla chrześcijan:

Uważajcie, bracia, aby nie było w kimś z was przewrotnego serca niewiary, której skutkiem jest odstąpienie od Boga żywego, (List do Hebrajczyków 3:12 Biblia Tysiąclecia).

Odstąpieniem od Boga żywego jest zlekceważenie i pogwałcenie przekazania sobotniego:

Błogosławiony człowiek, który tak czyni, i syn człowieczy, który się stosuje do tego: czuwając, by nie pogwałcić szabatu, i pilnując swej ręki, by się nie dopuściła żadnego zła. (Ks. Izajasza 56:2, BT)

Nie ma innej możliwości okazania posłuszeństwa niewidzialnemu Bogu Stwórcy, jak tylko przez zachowanie jego woli i przestrzeganie szabatu.
(Hbr 12:25-26) Ci Izraelczycy, którzy wyszli z Egiptu i na pustyni sprzeciwiali się przestrzegać szabatów Jahwe, poginęli w czterdziestoletniej wędrówce i nie było im dane wejść do odpoczynku, czyli do ziemi obiecanej, co jest ostrzeżeniem dla chrześcijan, że nie wejdą do odpoczynku, czyli do królestwa Bożego, jeżeli okażą się nieposłusznymi:

Kogo zaś „obrzydził sobie przez czterdzieści lat”? Czyż nie tych, co zgrzeszyli, których „zwłoki legły na pustyni”? A komu „przysiągł, że nie wejdą do Jego odpoczynku”, jeśli nie tym, którzy okazali się nieposłuszni? Widzimy zatem, że nie mogli (tam) wejść z powodu niewiary. (List do Hebrajczyków 3:17-19, Biblia Poznańska)

Znaczenie słowa sabbatismos (Strong G4520)
Czasownikową formą rzeczownika sabbatismos jest sabbatizo, co znaczy ”zachować Szabat”. Wyraz sabbatizo jest czasownikiem trybu rozkazującego, polecającego zachować szabat. Podobnie znaczenie posiada forma czasownika sabbathize, odnosząca się do drugiej osoby liczby mnogiej, co dosłownie znaczy: “wy powinniście zachować szabat“ i te słowa występują greckiej Biblii Starego Testamentu w mojżeszowych księgach: Kapł. 23:32; 36:21, 2Kron.26:34.

“καὶ ἐσαββάτισεν ὁ λαὸς τῇ ἡμέρᾳ τῇ ἑβδόμῃ.“ (ks. Wyjścia 16:30, Septuaginta)

W liście do Hebrajczyków adresowanym do chrześcijan pochodzenia żydowskiego, mieszkających poza granicami Palestyny, oraz do chrześcijan pochodzenia pogańskiego, czasownik sabbathize, żąda od wszystkich zachowania Szabatu. Biblią wszystkich chrześcijan zamieszkujących obszar cesarstwa rzymskiego była Septuaginta, (Dzieje Ap. 15:21), ponieważ w tym czasie nie istniał jeszcze żaden kanon pism świętych poza granicami Palestyny. Chrześcijanie posługujący się Septuagintą doskonale wiedzieli, co autor listu do Hebrajczyków miał na myśli, gdy przepominał im o powinności zachowania szabatu, używając do tego słowa sabbathize. Septuaginta jest przez teologów rzymskiego chrześcijaństwa dyskryminowana, ponieważ ta Biblia używana przez chrześcijan na terenie cesarstwa dowodzi, że przykazanie sobotnie nie zostało nigdy odwołane. Nakaz zachowania szabatu przez autora listu do Hebrajczyków, był jednym z głównych powodów dyskryminacji tego listu i usilnymi staraniami wykluczenia go z kanonu pism NT przez Kościół katolicki. Nauka autora listu do Hebrajczyków o świętości dnia Szabatu nie koreluje z nauką katolicką o świętości dnia niedzielnego, dlatego przez kilka wieków kwestia kanoniczności tego listu była kwestia otwartą, i dopiero sobór Trydencki 1545–1563, po burzliwych sporach uznał kanoniczność Listu do Hebrajczyków.

Święto szabatu w królestwie Bożym
Wielu chrześcijan nie mających osobistego kontaktu z Biblią, nie wie. że w królestwie Pana Jezusa na odnowionej ziemi, święcony będzie siódmy dzień księżycowego tygodnia – Szabat:
Bo jak nowe niebiosa i nowa ziemia, które Ja uczynię, trwać będą przede Mną – wyrocznia Pana – tak będzie trwało wasze potomstwo i wasze imię. Sprawdzi się to, że każdego miesiąca podczas nowiu i każdego tygodnia w szabat, przyjdzie każdy człowiek, by Mi oddać pokłon – mówi Jahwe. (Izaj 66:22-23, BT/II)

Świętowanie szabatu na nowej ziemi będzie wspaniałym wydarzeniem, w którym wszyscy zbawieni obdarzeni nieśmiertelnością dziękować będą Stwórcy za dar życia:

I powiedzą w owym dniu: Oto nasz Bóg, Ten, któremuśmy zaufali, że nas wybawi; oto Pan, w którym złożyliśmy naszą ufność: cieszmy się i radujmy z Jego zbawienia! (Ks. Izajasza 25:9, BT)

Prorok Izajasz powiedział, że poganie za posłuszeństwo przymierzu Bożemu i przestrzeganie szabatu otrzymają imię lepsze od synów i córek, to znaczy, że otrzymają imię lepsze niż imię synów Izraela:

Błogosławiony człowiek, który tak czyni, i syn człowieczy, który się stosuje do tego: czuwając, by nie pogwałcić szabatu, i pilnując swej ręki, by się nie dopuściła żadnego zła. Niechże cudzoziemiec, który się przyłączył do Pana, nie mówi tak: Z pewnością Pan wykluczy mnie ze swego ludu. Rzezaniec także niechaj nie mówi: Oto ja jestem uschłym drzewem. Tak bowiem mówi Pan: Rzezańcom, którzy przestrzegają moich szabatów i opowiadają się za tym, co Mi się podoba, oraz trzymają się mocno mego przymierza, dam miejsce w moim domu i w moich murach oraz imię lepsze od synów i córek, dam im imię wieczyste i niezniszczalne. (Księga Izajasza 56:2-5 Biblia Tysiąclecia)

Szabat dla wszystkich narodów
Gdyby to było prawdą, że w Nowym Przymierzu należy zaniechać przestrzegania szabatu i swięcić pierwszy dzień tygodnia, to wtedy proroctwo Izajasza byłoby błędne i Bóg byłby zmuszony wszystkie obietnice uczynione narodom ziemi odwołać. Lecz Chrystus Pan powiedział, że ani jedna jota i ani jedna kreska, nie zmieni się i nie przeminie. (Ew. Mateusza 5:18-19, BT) Przepowiednia Izajasza że w Nowym Przymierzu powinien być zachowany szabat, całkowicie dyskredytuje i demaskuje ten wieki gmach wykrętnej nauki, o rzekomej świętości dnia niedzielnego. Dla tych mieszkańców ziemi, co oddadzą cześć Stwórcy nieba i ziemi i zachowają szabat, Bóg uczynił obietnicę, że przyprowadzi ich na swoją Świętą Górę, ponieważ tam będzie dom modlitwy dla wszystkich narodów, które czcić będą Stwórcę, zachowując jego szabat:

Cudzoziemców zaś, którzy się przyłączyli do Pana, ażeby Mu służyć i ażeby miłować imię Pana i zostać Jego sługami – wszystkich zachowujących szabat bez pogwałcenia go i trzymających się mocno mojego przymierza, przyprowadzę na moją Świętą Górę i rozweselę w moim domu modlitwy. Całopalenia ich oraz ofiary będą przyjęte na moim ołtarzu, bo dom mój będzie nazwany domem modlitwy dla wszystkich narodów. (Ks. Izajasza 56: 6-7, Biblia Tysiąclecia).

Przestroga przed nieposłuszeństwem
O jakim to posłuszeństwie mówi autor w liście do Hebrajczyków? A czym to nieposłuszeństwo i niewiara chrześcjan miałoby się okazać ? Autor listu wyraźnie wskazał miejsce Pisma Świętego, gdzie Bóg żąda posłuszeństwa i zachowania szabatu od ludu Bożego:

O siódmym dniu powiedział bowiem Bóg w ten sposób: A dnia siódmego odpoczął Bóg po wszystkich swoich trudach. Zresztą przy tej okazji znów ostrzegał: Nie wejdą tam, gdzie mogliby odpocząć razem ze Mną. (Hebr. 4,4-5, Biblia Warszawsko-Praska)

Tym miejscem Pisma Świętego wskazanym ludowi Bożemu przez natchninego autora jest księga Rodzaju rozdział drugi:

I ukończył Bóg w siódmym dniu dzieło swoje, które uczynił, i odpoczął dnia siódmego od wszelkiego dzieła, które uczynił. I pobłogosławił Bóg dzień siódmy, i poświęcił go, bo w nim odpoczął od wszelkiego dzieła swego, którego Bóg dokonał w stworzeniu. (Ks. Rodzaju 2:2-3)

Autor listu apeluje do braci chrześcijan, aby się nie sprzeciwiali przestrzeganiu szabatu i nie popełnili takiego samego błędu nieposłuszeństwa jak Izraelczycy na pustyni:

Starajmy się tedy usilnie wejść do owego odpocznienia, aby nikt nie upadł, idąc za tym przykładem nieposłuszeństwa. Hebr. 4: 11, Biblia Warszawska

Wielu ludzi jest przekonanych, że zachowanie szabatu obowiązuje tylko Żydów, i przez to wyłączają się z grona ludu Bożego, ponieważ Bóg nie jest tylko Bogiem Żydów i Chrystus nie został zrodzony na świat, aby zbawić tylko Żydów:

Bo czyż Bóg jest Bogiem jedynie Żydów? Czy nie również i pogan? Zapewne również i pogan. (List do Rzymian 3:29)

Autor przapominał braciom w Chrystusie rozproszonym w cesarstwie rzymskim, że pomimo prześladowań i trudów lud Boży powinien zachować szabat. Poselstwo skierowane do chrześcijan w liście do Hebrajczyków jest bezpośrednim przykazaniem Nowego Testamentu, nakazującym zachowanie szabatu przez naśladowców Chrystusa:

A zatem pozostaje odpoczynek szabatu dla ludu Bożego. Kto bowiem wszedł do Jego odpoczynku, odpocznie po swych czynach, jak Bóg po swoich. (Hbr. 4: 9 – 10).

Chrystus Pisma Świętego

Konieczność poznania Jezusa Chrystusa

“Jest to rzecz dobra i miła przed Bogiem, Zbawicielem naszym, który chce, aby wszyscy ludzie byli zbawieni i doszli do poznania prawdy. Albowiem jeden jest Bóg, jeden też pośrednik między Bogiem a ludźmi, człowiek Chrystus Jezus. (1List do Tym 2:3-4 BT),

Profesorowie teologi dowodzą, że Jezus Chrystus jest Bogiem równym Najwyższemu Bogu, ponieważ Chrystus został rzekomo zrodzony przed stworzeniem świata, i sam jest stwórcą świata, i że Chrystus posiada dwie natury Boga i człowieka nierozerwalnie ze sobł zjednoczone.

Ludzkie pochodzenie Jezusa Chrystusa

Syna Bożego łączy z rodziną ludzką związek pokrewieństwa i Chrystus tego pokrewieństwa się nie wstydzi. On jako wybrany przez Boga Ojca człowiek został namaszczony duchem Bożym, aby zwiastować ludziom Ewangelię i objawić światu miłość Boga Ojca do ludzi. Tak, jak rodzina ludzka powiązana jest ze sobą wspólnotą ciała i krwi, tak też Syn Boży Chrystus bez żadnej różnicy powiązyny jest z rodziną ludzką wspólnotą ciała i krwi:

Ponieważ zaś dzieci powiązane są nawzajem wspólnotą krwi i ciała, dlatego On, bez żadnej różnicy, również wszedł w ową wspólnotę, aby następnie przez śmierć pokonać diabła, który także posiadał władzę nad śmiercią, (List do Hebrajczyków 2:14, Biblia Warszawsko-Praska)

Nie ma w mesjańskich obietnicach Pisma Świętego żadnej wzmianki, że przyszły Mesjasz będzie osobowością o podwójnej naturze Boga i człowieka.

Otóż, obietnice dane były Abrahamowi i potomkowi jego. Pismo nie mówi: I potomkom – jako o wielu, lecz jako o jednym: I potomkowi twemu, a tym jest Chrystus. (Gal. 3:15-16 ,BT).

Przepowiednia, mesjańska mówi, że Mesjasz będzie pochodził z rodu Izraela, i będzie tak samo prorokiem jak Mojżesz był prorokiem:

Wzbudzę im proroka spośród ich braci, takiego jak ty. Włożę moje słowa w jego usta i będzie mówił do nich wszystko, co mu rozkażę. Ks. Pwt. 18:18 B. Warszawska.

Pchodzenie i rodowód przyszłego Mesjasza został przez proroków od niepamiętnych czasów przepowiadziany i ten rodowód Jezusa Chrystusa spisał ewangelista Mateusz. (Ew. Mateusza 1: 1-17) Nie akceptują zatem chrześcijanie rodowodu Jezusa-Logosa, zrodzonego rzekomo przed stworzeniem świata, lecz wierzą Pismu Świętemu, które mówi, że Jezus jest człowiekiem pochodzącącym z rodu Dawida:

Gdy zaś jego odrzucił, powołał Dawida na ich króla, o którym też dał świadectwo w słowach: Znalazłem Dawida, syna Jessego, człowieka po mojej myśli, który we wszystkim wypełni moją wolę. Z jego to potomstwa, stosownie do obietnicy, wyprowadził Bóg Izraelowi Zbawiciela Jezusa. (Dzieje Ap. 13:22-23)

Pismo mówi, że zarówno ten , który zbawia człowieka, jak również ci, którzy zbawienia dostępują, pochodzą od jednego Boga Stwórcy. Chrystus Pan pochodzi z ludzkiego rodu i został powołany do bytu, tak samo jak każdy człowiek jest przez Boga powołany do bytu, dlatego Jezus nie wstydzi się być bratem rodziny ludzkiej i tego pochodzenia i pokrweieństwa Jezus się nie wstydzi:

W ten sposób wszyscy pochodzą od jednego [Ojca]: zarówno ten, który uświęca, jak i ci, którzy uświęcenia dostępują. Dlatego Jezus nie wstydzi się nazywać ludzi swymi braćmi, mówiąc: Ogłoszę [o Boże] Twoje imię moim braciom będę Cię wychwalał wobec całego zgromadzenia. (List do Hebrajczyków 2:10-12, Biblia Warszawsko-Praska)

Człowiek Jezus zbawicielem świata

“… Jeżeli bowiem wskutek przestępstwa jednego człowieka wielu ludzi umarło, to łaskawość Boga i dar udzielony dzięki tej łaskawości przez jednego człowieka, Jezusa Chrystusa, tym obficiej spłynęły na wielu ludzi. (List do Rzymian 5:15, Biblia Poznańska).

Porównanie Chrystusa z Adamem nie jest porównaniem człowieka z Bogiem, lecz jest to porównanie człowieka z człowiekiem, co dowodzi, że Chrystus Syn Boży jest tak samo człowiekiem jak pierwszy Adam:

Albowiem jak w Adamie wszyscy umierają, tak też w Chrystusie wszyscy zostaną ożywieni. (1 list do Koryntian 15:22, Biblia Warszawska).

Świat nie został zbawiony przez “Boga z Boga prawdziwego“, jak wykręca to konstantynopolitańskie wyznanie wiary, lecz świat został zbawiony przez człowieka, pochodzącego z rodu Dawida, którego Bóg Najwyższy powołał do bytu w przewidzianym przez siebie czasie zgodnie z obietnicą:

Z jego to potomstwa, stosownie do obietnicy, wyprowadził Bóg Izraelowi Zbawiciela Jezusa. (Dzieje Apostolskie 13:23 Biblia Tysiąclecia) Miej w pamięci Jezusa Chrystusa, który został wskrzeszony z martwych, jest z rodu Dawidowego, według mojej ewangelii, (2 Tym. 2:8).

Apostół Jan podał ludowi Bożemu nieomylną regułę, jak rozpoznać ewangelię Antychrysta: Jezus Chrystus przyszedł w ciele, to znaczy że Chrystus jest człowiekiem, z ciała, i z krwi, tak jak wszyscy ludzie. Chrystus Pan przez przelanie swojej krwi za braci ludzi uwolnił ich swych barci z przekleństwa śmierci:

Ponieważ zaś dzieci uczestniczą we krwi i ciele, dlatego i On także bez żadnej różnicy stał się ich uczestnikiem, aby przez śmierć pokonać tego, który dzierżył władzę nad śmiercią, to jest diabła, i aby uwolnić tych wszystkich, którzy całe życie przez bojaźń śmierci podlegli byli niewoli.    (List do Hebrajczyków 2:14-15, Biblia Tysiąclecia)

Po tym poznajecie Ducha Bożego: każdy duch, który uznaje, że Jezus Chrystus przyszedł w ciele, jest z Boga. (1 List Jana 4:2, Biblia Tysiąclecia).

Świat nie został zbawiony przez “unię osobową“, jak ogłosił sobór w Chalcedonie (451). Pismo Święte nie zna takiego pojęcia < „Unia hipostatyczna”, ten  termin jest  filozoficzną mistyfokacją i antychrystusowym bluźnierstwem fałszującym Ewangelię Bożą.

Ponieważ bowiem przez człowieka [przyszła] śmierć, przez człowieka też [dokona się] zmartwychwstanie. I jak w Adamie wszyscy umierają, tak też w Chrystusie wszyscy będą ożywieni, (1 list do Koryntian 15:21-22, Biblia Tysiąclecia)

Syn Człowieczy, jako nowy Adam poprzez swoje posłuszeństwo woli Bożej uzasadnił rację bytu rodzaju ludzkiego, usprawiedliwiając go z grzechu:

Jak to też Izajasz przepowiedział: Gdyby Pan Zastępów nie zostawił nam potomstwa, stalibyśmy się jak Sodoma i bylibyśmy podobni do Gomory. (List do Rzymian 9:29, Biblia Tysiąclecia).

Potomstwem, które Pan Zastępów zrodził rodzinie ludzkiej jest Jezus, który uratował dobre imię rodu ludzkiego i uchronił go przed zagładą jakiej uległy Sodoma i Gomora. Lecz w nowym Adamie, będącym potomkiem Abrahama, ród ludzki otrzymał nowe duchowe odrodzenie, ratujące go przed wymarciem i zagładą:  (1 List Piotra 1:3, Biblia Warszawsko-Praska)

Analogia pomiędzy nieposłuszeństwem Adama, które doprowadziło do śmierci, a posłuszeństwem Chrystusa, które doprowadziło do życia i zmartwychwstania dowodzi, że usprawidliwienie rodzaju ludzkiego zostało osiągnięte przez posłuszeństwo człowieka, poddanego wszystkim ludzkim doświadczeniom (Hbr. 4:15) (List do Rzymian 5:19, Biblia Gdańska).

Jezus Człowiek sprawcą pojednania z Bogiem

Wiara w Chrystusa, że on obarczony został naszymi grzechami i poniósł śmierć za nasze grzechy jest warunkiem dostąpienia pokoju z Bogiem. Jezus Chrystus usunął barierę grzechu, dzielącą ludzi od świętego i sprawiedliwego Boga:  (Księga Izajasza 53:5-7, Biblia Tysiąclecia ,II).

Bóg jest nieśmiertelny i nie umiera, dlatego nie przez śmierć “Boga z Boga prawdziwego“, lecz przez przez śmierć Syna Bożego, ludzkość została pojednana Bogiem:

Bo jeźliże będąc nieprzyjaciołmi, pojednaniśmy z Bogiem przez śmierć Syna jego; daleko więcej będąc pojednani, zachowani będziemy przez żywot jego. (List do Rzymian 5:10, Biblia Gdańska)

Bóg Ojciec tak umiłował świat, że pojednał nas z sobą przez człowieka, którego wzbudził do bytu z nasienia Abrahama. Wiekuisty i miłosierny Bóg polecił głosić Ewangelię łaski, że każdy kto wierzy w Chrystusa dostąpi usprawiedliwienia z popełnionych grzechów i pojednany z Bogiem Ojcem: (2 Kor. 5:18-19.21 Biblia Warszawska)

Człowiek sędzią żywych i umarłych

Świata nie będzie sądził “Bóg z Boga prawdziwego”, lecz sądził go będzie sługa Boży Jezus Chrystus:

Żeby się wypełniło, co powiedziano przez Izajasza proroka, mówiącego: Oto sługa mój, którego wybrałem, umiłowany mój, w którym moja dusza ma upodobanie. Złożę na niego Ducha mego, a On obwieści narodom sąd. (Ew. Mateusza 12:17-18, Biblia Warszawska).

Chrystus Pan przykazał swoim apostołom, aby tę prawdę, że Bóg Ojciec postanowił Chrystusa sędzią żywych i umarłych głosili światu:

Przykazał nam też, abyśmy ludowi głosili i składali świadectwo, że On jest ustanowionym przez Boga sędzią żywych i umarłych. (Dzieje Apost. 10:42, Biblia Warszawska)

Prawda o sądzeniu żywych i umarłych w dniu ostatecznym (Ew. Jana 6:40), została przez przez Kościół rzymsko katolicki perfidnie przeinaczona. Kanonizowanie zmarłych i ogłaszanie ich za świętych i sprawiedliwych przed dniem sądu ostatecznego jest herezją i fałszerstwem Ewangelii Bożej. Sąd nad zmarłymi Bóg Ojciec powierzył wyłącznie kompetencji Syna Człowieczego:  (Dzieje Apostolskie 17: 30-31 Biblia Tysiąclecia). Bóg Ojciec nie przekazał władzy sądzenia świata, Bogu, lecz człowiekowi, którego ustanowił królem przyszłego świata:

Zaklinam cię wobec Boga i Chrystusa Jezusa, który będzie sądził żywych i umarłych, i na Jego pojawienie się, i na Jego królestwo: (2 List do Tymoteusza 4:1, Biblia Tysiąclecia. [Okaże się to] w dniu, w którym Bóg sądzić będzie przez Jezusa Chrystusa ukryte czyny ludzkie według mojej Ewangelii. (List do Rzymian 2:16, Biblia Tysiąclecia)

 Syn Boży podlegał pokusom

Jeżeli Syn Boży jest rzekomo: “Bogiem z Boga prawdziwego“, to nie mógł być kuszony do złego, ponieważ Boga nie można kusić:

Kto doznaje pokusy, niech nie mówi, że Bóg go kusi. Bóg bowiem ani nie podlega pokusie ku złemu, ani też nikogo nie kusi. (List Jakuba 1:13).

Syn Boży Chrystus był bez żadnej różnicy kuszony do złego i musiał nad pokusami odnieść zwycięstwo:

Ponieważ zaś dzieci powiązane są nawzajem wspólnotą krwi i ciała, dlatego On, bez żadnej różnicy, również wszedł w ową wspólnotę, aby następnie przez śmierć pokonać diabła, który także posiadał władzę nad śmiercią, (…) W czym bowiem sam cierpiał znosząc różne doświadczenia, w tym może również przyjść z pomocą tym, którzy są poddawani próbom. (List do Hbr. 2:14. 18, Biblia Warszawsko Praska).

“Jeżeli “Wcielony Bóg“, czyli katolicki Chrystus musiał walczyć z pokusami, a Pismo mówi, że muisiał, to jaka połowa tego rzekomo podwójnego jestestwa była kszona, a jaka połowa przyglądała się tylko z boku? Według świadecta Pisam Świętego Jezus Chrystus był kuszony, co dowodzi że nie był Bogiem.

Człowiek pośrednikiem pomiędzy Bogiem a ludźmi

Tylko człowiek sprawiedliwy i bez grzechu może być pośrednikiem pomiędzy świętym Bogiem o ludźmi grzesznymi. Mojżesz został przez Boga wybrany, aby był pośrednikiem pomiędzy Bogiem a Izraelem. Przed tą misją Mojżesz bardzo się wzbraniał, ponieważ uważał siebie za niegodnego, aby występować przed oblicze świętego Boga:

“… iż Mojżesz powiedział: Przerażony jestem i drżę.“  (Hbr. 12:21).

Chrystus Pan jest pośrednikiem Nowego Testamentu na mocy przelanej krwi, która mocniej przemawia niż sprawiedliwa krew Abla:

Lecz wy podeszliście do góry Syjon i do miasta Boga żywego, do Jeruzalem niebieskiego i do niezliczonej rzeszy aniołów, do uroczystego zgromadzenia, (…) i do pośrednika nowego przymierza, Jezusa, i do krwi, którą się kropi, a która przemawia lepiej niż krew Abla. (List do Hebrajczyków 12:22.24, Biblia Tysiąclecia).

Bóg, który tak umiłował świat, że Chrystusa powołał na urząd pośrednika pomiędzy Bogiem a ludźmi:

Również i Chrystus nie sam siebie obdarzył godnością arcykapłańską, ale Ten, kto powiedział do Niego: „Synem moim jesteś, jam ciebie dziś zrodził”, jak i na innym miejscu mówi: „Tak jesteś kapłanem na wieki na podobieństwo Melchizedecha”. (List do Hebrajczyków 5:5-6, Biblia Poznańska)

Jeżeli Chrystus jest rzekomo “Bogiem z Boga prawdziwego“ równym Wszechmogącemu Bogu, czyli Bogiem i człowiekiem, w jednej osobie, to wtedy musiałby on pośredniczyć pomiędzy samym sobą :

Pośrednika jednak nie potrzeba, gdy chodzi o jedną osobę, a Bóg właśnie jest sam jeden. (List do Galatów 3:20 Biblia Tysiąclecia)

Lecz Jezsus Chrystus nie pośredniczy pomiędzy Bogiem a Bogiem, lecz pośredniczy jako człowiek, który ten urząd pośrednika otrzymał na skutek przelania własnej krwi:

Albowiem jeden jest Bóg, jeden też pośrednik między Bogiem a ludźmi, człowiek Chrystus Jezus. (1Tym. 2:5).

Jezsu Chrystus bądący rzekomo prawdziwym Bogiem nie mógłby być pośrednikiem pomiędzy Bogiem a ludźmi, ani też przelać swojej krwi na odkupienie świata.

Śmierć Syna Bożego

Zapłatą za grzech jest śmierć, dlatego Syn Boży, aby wybawić człowieka przed wieczną śmiercią, wziął na siebie grzechy ludzkie i poniósł za grzechy świata należną zapłatę, czyli śmierć. Jeżeli Chrystus był zabity i uległ śmierci, to nie był Bogiem, ponieważ Bóg nie ulega śmierci.

Zaufał Bogu: niechże Go teraz wybawi, jeśli Go miłuje. Przecież powiedział: Jestem Synem Bożym. (Ew. Mat. 27:43, Biblia Tysiąclecia).

Bóg z Boga prawdziwego“ nie powinien ulegać śmierci, a ponieważ uległ, więc nie jest Bogiem. Bóg nie może być martwy, a jeżeli potrzeba było, aby “Wcielonego Boga“ wskrzesić do życia, to jest to dowód, że nie był Bogiem. Gdzie podziała się ta osoba Boga, która rzekomo się ucieleśniła, gdy Jezus Chrystus umierał? Bóg, który umiera nie jest Bogiem.

Ukaże je, we właściwym czasie, błogosławiony i jedyny Władca, Król królujących i Pan panujących, (16) jedyny, mający nieśmiertelność, który zamieszkuje światłość niedostępną, którego żaden z ludzi nie widział ani nie może zobaczyć: Jemu cześć i moc wiekuista! Amen. (1 List do Tymoteusza 6:15-16, Biblia Tysiąclecia)

Przez człowieka zmartwychwstanie

Syn Boży został przez Boga Ojca z martwych wskrzeszony dlatego, że był, że osiągnął doskonałość i był bez grzechu:

Bóg naszych ojców wskrzesił Jezusa, którego straciliście, zawiesiwszy na drzewie. (Dzieje Apost. 5:30, Biblia Tysiąclecia). Bóg i Pana wskrzesił, i nas wskrzesi przez moc swoją. (1 list do Koryntian 6:14, Biblia Warszawska). “ i od Jezusa Chrystusa, który jest świadkiem wiernym, pierworodnym z umarłych i władcą nad królami ziemskimi.“ (Ks. Apokalipsy 1:5 BW).

Syn Boży jest pierwszym człowiekiem bez grzechu oraz pierwszym człowiekiem z martwych wskrzeszonym, który przez osiągnięcie bezgrzeszności utorował rodzajowi ludzkiemu drogę do zmartwychwstania:

Ponieważ bowiem przez człowieka [przyszła] śmierć, przez człowieka też [dokona się] zmartwychwstanie. (1Kor 15:21 Biblia Tysiąclecia).

Wywyższenie Syna Człowieczego

Jeżeli rzekomo Jezus jest wcielonym Bogiem, to “Boga z Boga prawdziwego“ nie można wywyższać, ponieaż Bóg jest ponad wszystkim i nie istnieje już nic wyższego od Boga:

Niech wiedzą, że Ty jedynie, który masz imię Jahwe, Jesteś Najwyższym ponad całym światem. (Psalm 83:19Biblia Warszawska).

Prawdziwy Bóg nie może siedzieć po prawicy wyższego od siebie Boga i być zdany na pomoc i ochronę kogoś potężniejszego od siebie:

A sam Dawid mówi w księgach Psalmów: Rzekł Pan Panu memu: Siądź po prawicy mojej Aż położę nieprzyjacioły twoje podnóżkiem nóg twoich. (Ew. Łukasza 20:42-43, Biblia Gdańska).

Daniel w proroczej wizji widział, jak przed tron Boga przyprowadzono Syna Człowieczego:, a nie Boga z Boga prawdziwego:

Patrzałem w nocnych widzeniach: a oto na obłokach nieba przybywa jakby Syn Człowieczy. Podchodzi do Przedwiecznego i wprowadzają Go przed Niego. (Ks. Daniela 7:13, Biblia Tysiąclecia).

To samo co widział prorok Daniel, widział także diakon Szczepan:

I rzekł: Oto widzę niebiosa otworzone i Syna Człowieczego stojącego po prawicy Bożej. (Dzieje Apost. 7:56, Biblia Gdańska).

To nie “Boga z Boga prawdziwego“, przyprowadzono przed tron Przedwiecznego, lecz człowieka Jezusa Chrystusa, któremu Bóg przekazał władzę i panowanie nad światem, aby mu wszystkie narody i ludy służyły:

Powierzono Mu panowanie, chwałę i władzę królewską, a służyły Mu wszystkie narody, ludy i języki. Panowanie Jego jest wiecznym panowaniem, które nie przeminie, a Jego królestwo nie ulegnie zagładzie. (Księga Daniela 7:14 Biblia Tysiąclecia)

Prawdziwemu Bogu nie można przekazywać panowania nad światem, ponieważ prawdziwy Bóg: był, jest i zawsze będzie panującym, natomiast Wiekuisty Bóg wywyższył Syna Człowieczego, i wszystkich wrogów sprawiedliwości podda pod jego stopy. Wywyższenie Syna Bożego na prawicę Jahwe i przekazanie mu królewskiej władzy jest dowodem, że Syn Boży nie jest Bogiem, lecz wywyższonym przez Boga człowiekiem.

Powrót Syna Człowieczego

Syn Człowieczy został przez Boga Ojca na prawicę Bożą wywyższony i Syn Człowieczy powróci także na ziemię we chwale swojego Boga Ojca:

Albowiem Syn Człowieczy przyjdzie w chwale Ojca swego razem z aniołami swoimi, i wtedy odda każdemu według jego postępowania. (Ew. Mateusza 16:27, Biblia Tysiąclecia).

W dniu ostatecznym nie powróci na ziemię “Bóg z Boga prawdziwego“, lecz powróci protegowany przez Boga Ojca Syn Człowieczy, któremu Bóg Ojciec przekazał całą władzę nad światem:

Przetoż czujcie, modląc się na każdy czas, abyście byli godni ujść tego wszystkiego, co się dziać ma, i stanąć przed Synem człowieczym. (Ew. Łukasza 21:36, Biblia Gdańska)25)

 Bóg Jezusa Chrystusa

Chrystus Pan nie uznawał siebie za prawdziwego Boga, lecz przez Boga posłanym Mesjaszem (Ew. Jana 17:3), aby przez niego ludzie poznali prawdziwego Boga. Chrystus Pan nie identyfikuje się jako Bóg, lecz jako człowiek:ale idź do braci moich, a powiedz im“. Z martwych wstały Zbawiciel posyła Marię Magdalenę do swoich uczniów, których nazywa swoimi braćmi, aby im przekazała, że on został przez swojego Boga Ojca z martwych wskrzeszony:

Rzekł jej Jezus: Nie dotykaj się mnie, bom jeszcze nie wstąpił do Ojca mego; ale idź do braci moich, a powiedz im: Wstępuję do Ojca mego i Ojca waszego, i do Boga mego i Boga waszego. (Ew. Jana 20:17, Biblia Gdańska).

Bóg z Boga prawdziwego“ nie może mieć wobec siebie Boga, ponieważ Syn Boży ma wobec siebie Boga, przeto sam nie jest Bogiem, ponieważ nie moży być dwóch prawdziwych Bogów:

Kto zwycięży, uczynię go filarem w kościele Boga mojego, a więcej z niego już nie wynijdzie; i napiszę na nim imię Boga mego i imię miasta Boga mego, nowego Jeruzalemu, które zstępuje z nieba od Boga mego i imię moje nowe. (Ks. Apokalipsy 3:12, Biblia Gdańska)

Dowód 13 Człowiek Panem przyszłego świata

Słowo < Pan > greckie kurios oznacza osobę właściciela, która posiada pełne prawo własności, oraz pełne prawo jurysdykcji nad swoją własnością. (Ew. Mat. 20:10-15) Słowo kurion zawiera w sobie pojęcie władzy oraz autorytetu ὁ ἔχων κῦρος, i jest jednocześnie tytułem honorowym. Apostoł Piotr oświadczył przed wielką rzeszą ludzi zebranych w dniu Święta Tygodni, że Bóg Ojciec uczynił Jezusa Panem i Mesjaszem:

Niech więc cały dom Izraela wie z niewzruszoną pewnością, że tego Jezusa, którego wyście ukrzyżowali, uczynił Bóg i Panem, i Mesjaszem. (Dzieje Apost. 2:36, Biblia Tysiąclecia).

Wszechmogący Stwórca powierzył Jezusowi wszystko i uczynił go Panem nad swoim dziełem stworzenia. Relacja pomiędzy Bogiem Ojcem a Synem Człowieczym jest w Piśmie Świętym bardzo wyraźnie określona, lecz wiele studentów Pisma, będących pod wpływem trynitarnego dogmatu nie jest w stanie tej relacji pomiędzy Ojcem a Synem zrozumieć. Ojciec jest dawcą życia, natomiast Syn jest odbiorcą życia, Ojciec jest nieśmiertelny, natomiast Syn jest śmiertelny, Ojciec jest Wszechwłanym Bogiem, natomiast Syn władzę nad przyszłym światem od Ojca otrzymał. Wszechwładny Bóg Ojciec wywyższył Syna poddał mu wszystkie stworzone istoty:

Wszystko poddałeś pod jego stopy. Ponieważ zaś poddał Mu wszystko, nic nie zostawił nie poddanego Jemu. …“ (List do Hebrajczyków 2:8, Biblia Tysiąclecia)

“aby na imię Jezusa zgięło się każde kolano istot niebieskich i ziemskich i podziemnych. I aby wszelki język wyznał, że Jezus Chrystus jest PANEM – ku chwale Boga Ojca. (List do Filipian 2:10-11, Biblia Tysiąclecia).

To nie jest wcale obojętne w jakiego Chrystusa świat wierzy, czy w tego Chrystusa, który rzekomo stworzył świat, czy w tego, który rzekomo jako Bóg zstąpił z nieba, aby zbawić człowieka, czy też wierzyć w jakiegoś demona, którego kościół katolicki nazywa “unią hipostatyczną“. Apostołowie wyraźnie odróżniali Chrystusa od Boga Ojca, nazywając go Panem, któremu Bóg Ojciec przekazał królestwo:

A Ja przekazuję wam Królestwo, jak i mnie Ojciec mój przekazał, (Ew. Łukasza 22:29, Biblia Tysiąclecia).

Kościół apostolski posiadał pełną znajomość kim jest Chrystus Pan, a kim jest Wszechmogący Bóg Ojciec:

Łaska wam i pokój od Boga Ojca naszego i od Pana Jezusa Chrystusa! (List do Efezjan 1:2, Biblia Tysiąclecia). Łaska, miłosierdzie, pokój od Boga Ojca i Chrystusa Jezusa, naszego Pana! (1 List do Tymoteusza 1:2, Biblia Tysiąclecia.

Liczne doksologie Nowego Testamentu ukazują, że pierwotny kościół wierzył, że Bóg Ojciec jest Bogiem Jezusa Chrystusa, którego Ojciec uczynił Panem i dziedzicem świata:

Niech będzie błogosławiony Bóg i Ojciec Pana naszego Jezusa Chrystusa; który napełnił nas wszelkim błogosławieństwem duchowym na wyżynach niebieskich – w Chrystusie. (List do Efezjan 1:3, Biblia Tysiąclecia)

Błogosławiony Bóg i Ojciec Pana naszego Jezusa Chrystusa, Ojciec miłosierdzia i Bóg wszelkiej pociechy, (2 list do Koryntian 1:3, Biblia Tysiąclecia)

Niech będzie błogosławiony Bóg i Ojciec Pana naszego Jezusa Chrystusa. (1 List Piotra 1:3, Biblia Tysiąclecia)

Orędzie Jezusa Chrystusa do kościołów świata

Jezus Chrystus posłał swojego anioła do kościołów świata, aby wydał świadectwo, że Jezus jest odroślą i potomkiem Dawida:

Ja, Jezus, posłałem mego anioła, aby wydał świadectwo o tym, co powinny wiedzieć Kościoły. Ja jestem Odroślą i Potomkiem Dawida. Gwiazdą Jutrzenką. (Księga Apokalipsy 22:16, Biblia Warszawsko-Praska).

To poselstwo Jezusa Chrystusa: “co powinne wiedzieć kościoły“ obala trynitarny dogmat, że Chrystus jest rzekomo, “Bogiem z Boga prawdziwego, zrodzonego przed wszystkimi wiekami“. Chrystus Pan sam objawił światu swoją ludzką tożsamość, a kto tego świadectawa nie respektuje i przypisuje Jezusowi Chrystusowi fałszywą tożsamość, ten zapiera się Chrystusa. Nie ma innego Boga, jak tylko tego, który jest Bogiem Syna Bożego Jezusa Chrystusa, i nie ma innego Chrystusa, jak tylko ten, który został przez prawdziwego Boga Ojca przez zrodzenie posłany na świat:

A to jest życie wieczne: aby znali Ciebie, jedynego prawdziwego Boga, oraz Tego, którego posłałeś, Jezusa Chrystusa. (Ew. Jana 17:3, Biblia Tysiąclecia).

Poznać prawdziwego Boga Ojca i poznać Jezusa Chrystusa, jednorodzonego Syna Ojca, jest życiem wiecznym:

Łaska wam i pokój niech będą udzielone obficie przez poznanie Boga i Jezusa, Pana naszego! (2 List Piotra 1:2, Biblia Tysiąclecia).

Nie jest przedto obojętne w jakiego Boga i w jakiego Chrystusa świat wierzy. Kościoły chrześcijańskie powinny wiedzieć, że Jezus nie jest Bogiem, lecz potomkiem Dawida i jedyną zbawiającą jutrzenką świata:

Ja, Jezus, wysłałem anioła mego, by poświadczył wam to w zborach. Jam jest korzeń i ród Dawidowy, gwiazda jasna poranna. (Apokalipsa 22:16, Biblia Warszawska).

Nominale chrześcijaństwo wyznające konstantynopolitańskie wyznanie wiary głosi światu fałszywą ewangelię oraz fałszywego trójgłowego Boga, w którym nie ma zbawienia. Nie ma zbawienia w konstantynopolitańskim wyznaniu wiary, lecz wyłącznie w Chrystusie (Dzieje Apostlskie 4.12), który umarł za grzechy świata:

Najpierw bowiem podałem wam to, co i ja przejąłem, że Chrystus umarł za grzechy nasze według Pism (4) i że został pogrzebany, i że dnia trzeciego został z martwych wzbudzony według Pism,  (1 list do Koryntian 15:3-4, Biblia Warszawska)

Bóg Ojciec nie zrodził demona, lecz człowieka, którego wzbudził z martwych, i którego wywyższył na swoją prawicę i w jego ręce przekazał władzę nad przyszłym światem:

Bo jeśli ustami swoimi wyznasz, że Jezus jest Panem, i uwierzysz w sercu swoim, że Bóg wzbudził go z martwych, zbawiony będziesz. List do Rzymian 10:9)

Jeżeli ktoś nie kocha Pana, niech będzie wyklęty. Maranatha. (1 list do Koryntian 16:22 Biblia Tysiąclecia)

,